Luisteren naar een regenboog

Gistermiddag, een halfuur voor zonsondergang, liep ik met de leukste en liefste Jack Russell die je je kunt wensen de straat uit. Wat een geluk, een regenboog!

Het blijft een prachtig natuurverschijnsel. Elke regenboog die je ziet, is uniek. Zelfs als je naast me had gestaan, had je niet precies dezelfde regenboog gezien als ik. Dat heeft alles te maken met perspectief. Een regenboog ontstaat doordat zonlicht in regendruppels wordt gebroken, weerkaatst en in verschillende kleuren wordt uiteengelegd. De positie van de waarnemer bepaalt uiteindelijk welke druppels het licht naar je ogen terugkaatsen.

Van elke regenboog die ik zie, word ik blij. Zelfs als dat betekent dat ik zelf in de regen loop. Dat was gisteren echter niet het geval, al had ik eerder op de dag drie keer door de regen gelopen.

Vanmorgen vroeg was er ergens in het dorp zelf wat minder geluk. Eerst kwam er een politiewagen met loeiende sirene en enorme snelheid hier door de straat, richting het dorp. Een kleine kanttekening: ik woon niet echt in ‘het dorp’, al woon ik wel binnen de dorpsgrens. Dat terzijde.

Vlak na de politiewagen volgde een wagen van de ambulancedienst. Daarna kwamen de brandweer en een ambulance, gevolgd door nog twee politiewagens. Er moet iets behoorlijk mis zijn gegaan, maar ik weet niet wat. Ik ben geen ramptoerist en ik hoor het uiteindelijk wel. Het was in ieder geval een berg kabaal.

Dan luister ik liever naar een regenboog.