41 minuten aan de lijn

Via de post kwam een oproep binnen voor het jaarlijkse cardiovasculaire onderzoek. Of ik een afspraak wilde maken bij de huisarts op de in de brief genoemde huisartsenpost. Alleen… dat bleek niet mijn huisartsenpost te zijn. Het vertrouwde telefoonnummer stond er wél op.

Dus bellen.

Na 41 minuten kreeg ik iemand aan de lijn. Ik stond op het punt op te hangen. Er zijn tenslotte altijd dingen die dringender lijken dan wachten op een keuzemenu dat je naam niet kent.
Omdat ik mijn huisarts ook wilde spreken over een oor dat ondanks druppels bleef tegenstribbelen, belde ik voor twee zaken. Het werden er drie: voor de uitslag van het onderzoek moet ik later nog eens terugkomen.

Mijn huisarts kan ik pas volgende week zien. Hij werkt momenteel alleen en bestrijkt een behoorlijk gebied. De assistente die ik sprak zat eveneens alleen, vandaar de wachttijd die zich uitstrekte als een polderweg zonder bomen.

Toevallig las ik diezelfde ochtend op de NOS dat voorzieningen in dunbevolkte gebieden steeds verder verdwijnen. Het voelde minder als nieuws en meer als bevestiging van iets wat al gaande was.

Vier weken geleden, toen ik er ook zat voor mijn oor, zei mijn huisarts het al: het wordt moeilijker. Apotheekassistentes waren vertrokken omdat ze steeds meer taken moesten overnemen en het simpelweg te veel werd.

Onder nieuwsartikelen wordt daar driftig over geklaagd. Toch lijken de keuzes die we maken vaak een andere richting op te wijzen. Het systeem schuift langzaam, bijna geruisloos, en pas als je 41 minuten naar een wachtmuziekje hebt geluisterd merk je hoe ver.

Mijn huisarts verwacht nog negen jaar te werken. Daarna gaat hij met pensioen.
Ik vraag me af wie er dan nog zit.

Gelukkig bestond gisteren ook uit iets anders: een leuke dag met mijn maat, helder weer en bezigheden die niets met wachttijden te maken hadden.
Zie foto voor het weerbeeld.