Faces

ik hou het op een heel oud mannetje John…

geurhinder… altijd vervelend..

even de buren er op attent maken en mogelijk kan dit gemakkelijk verholpen worden..

groeten

Zo mag ik elke dag meegenieten van de gebakken uienlucht van mijn buren via hun afvoer

ohh afschuwelijk john als je de lucht van andermans eten ruikt,
bah, da’s goed als je hetzelfde eet maar als je geen zin hebt in spruiten vreselijk irritant
daar moet wel wat aan gebeuren ja

Ik vrees dat er maar een oplossing is, eens met de buren gaan praten want waarschijnlijk zijn zij er zich niet van bewust en kunnen jullie er samen een remedie voor vinden.

Sorry voor de lange reactie die nu volgt, maar daar moest ik aan denken bij het zien van je weer zo knappe foto:

VAN DE OUDE BOOM
Met uitgestroopte arm,
ten halve afgeknuist,
wie staat er daar, en steekt
ene onbestaande vuist
ten hemel? Is ?t een reus
in beelde? Neen ?t, ?t en is
geen mensenbouw, ?t is eer
een wangedaantenis;
een stenen berggedrocht,
dat, staande fel en fier,
de scherpe houwen torst
van ?t vonkend hemelvier.

Doch neen, ?t en is geen berg,
geen wangedrocht, voorwaar;
?t zijn takken stijf en stomp,
?t is schorse, die ?k ontwaar;
die, dikke en diepgegroefd,
geborsten en gescheurd,
van uit de oude grond
heure oude bonken beurt;
?t zijn spanders overal,
?t zijn spillen, die ?k aanschouw,
en loof, dat kroont alom
een steenoud boomgebouw.

De winter heeft erop
zijn boos gebijt vermoord;
het water heeft het merg
in ?t herte eruit geboord;
de bliksem spookte erom,
en kraakte, met geweld,
er halve bomen uit,
en takken ongeteld;
de tijd onteerde laf
en langzaam al zijn lijf,
en nog en roert hij niet:
hij staat daar, rotsestijf.

En ieder jaar dat loopt
hergroent hij nog, en laat,
wanneer de lente lacht,
zijn spaarzaam loofgewaad
omschaduwen het stuk
hoge uitgepuilde grond,
daar, als hij jonger was,
zijn geile wortel stond.
Eilaas, niet langer meer
en kan hij, moegeleefd,
de wonden duiken, die
men hem geslagen heeft!

Hij staat daar, oud en strem,
in ?t wilde windgegons,
gelijk te Rome, van
groenuitgeslegen brons,
men beelden ziet: geen een
en weet hoe lang gestaan
zij hebben; geen hoe lang
de tijd voorbij zal gaan
en groeten ze, ongedeerd.
– Ik groete u! God beware
u, Vlaamse oude “tjok”,
nog honderd, duizend jaar!
? Guido Gezelle