Tussen bloesem en gif

Vanmiddag, toen ik Bentley uitliet, liep ik even de boomgaard in die hier aan het erf grenst.
De perenbloesems hangen er in overvloed, alsof de bomen zichzelf vieren.

De boomgaard is in twee delen opgesplitst.
Aan de ene kant wordt nooit gespoten en nauwelijks gesnoeid.
Aan de andere kant gebeurt dat juist volop.

Opvallend genoeg maakt het voor de hoeveelheid bloesem niets uit.

Hier gaat altijd alles dicht zodra de fruitboer met zijn karretje tussen de bomen door rijdt.
En niet voor niets.

Een nieuw onderzoek, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Nature en aangehaald door Knack, legt een duidelijk verband bloot tussen langdurige blootstelling aan landbouwpesticiden en de ontwikkeling van kanker.
Onderzoekers van onder meer het Institut Pasteur en de Universiteit van Toulouse combineerden milieugegevens, kankerregisters en biologische analyses.
Hun conclusie is moeilijk te negeren: in gebieden met de hoogste pesticideconcentraties ligt de kans op kanker gemiddeld 150 procent hoger dan elders.

En dan sta ik daar, met mijn camera.
Ik neem foto’s van een afstand, zoom een beetje in.
Of het iets uitmaakt, weet ik niet.

Wat ik wel weet, is dat de fruitbomen in het onbespoten deel het gif uiteindelijk ook meekrijgen.
De wind kent geen grenzen. Maar ook het fruit en groenten op ons erf krijgt toch z’n deel.

Eigenlijk woon ik in een slecht gebied.
Er is ruimte, ja. Meer dan genoeg.
Maar het is ruimte die gevuld is met landbouwgrond waar driftig wordt gespoten en gesproeid.

En ergens voelt dat wrang.

De mens is de enige diersoort die zichzelf, en al het andere leven, vergiftigt.

🍃 Wanneer zijn we dat normaal gaan vinden?