Uitzicht dat rijk maakt

Gisteravond stuurde ik een foto van de zonsondergang naar mijn kameraad, met de woorden: eindelijk… we zien de zon weer ondergaan vanaf het erf.

Misschien ben ik, op papier, een arme sloeber. Maar met dit uitzicht voel ik me soms een miljonair.

Ook vanmorgen was het raak. De opkomende zon streek langs de perenbloesems en maakte van het landschap een schilderij dat geen lijst nodig heeft.

We hebben het hier getroffen, dat is duidelijk. Al is het niet altijd makkelijk. Afstanden zijn groot, veel voorzieningen zijn weg en de voorzieningen die er nog zijn verdwijnen snel uit beeld. Het gemak van dichtbij is ingeruild voor iets anders. Iets stillers.

Maar daar, aan de achterkant van het huis, ligt iets dat niet in cijfers te vangen is.
Een uitzicht dat elke dag opnieuw iets zegt, zonder woorden.

Er kan van alles spelen in de wereld. Onrust, haast, gedoe, gevolgen van klimaatverandering, oorlog en hongersnood.
Maar een zon die ondergaat terwijl jij in een tuinstoel zit, met niets anders dan tijd… dat is onbetaalbaar.