Een regenbui die niet genoeg is

Vanmiddag viel er een zacht, mals regenbuitje terwijl ik met Bentley liep. Zo’n bui die even alles aanraakt, maar nergens echt blijft hangen. Fijn voor het moment, maar veel te weinig om iets wezenlijks te veranderen.

Bij het begin van het dorp stond een buurman het verkeer te regelen vanwege de rommelmarkt. We raakten kort aan de praat. Ik maakte een opmerking over het watertekort, maar hij wuifde het weg.
“Wat nou tekort? Jij hebt meer dan duizend liter water staan.” Ja, 1800 liter 😁

Alsof dat de maat der dingen is.

Mijn regentonnen zijn gevuld, dat klopt. Maar ze zeggen niets over het grondwaterpeil in Zeeland, dat langzaam maar zeker verder zakt door warmte en droge periodes. Op verschillende plekken geldt inmiddels al een sproeiverbod. Ook dat werd weggewuifd, alsof het overdreven is.

Misschien is dat wel het lastigste aan verandering: dat ze vaak geruisloos begint. Geen sirenes, geen plotselinge ramp. Alleen kleine verschuivingen, die je makkelijk negeert zolang je ze niet direct voelt.

Toch zijn de signalen er. In Zeeland zijn er momenteel sproeiverboden ingesteld voor hoger gelegen gebieden met een zandige ondergrond en in de kustregio’s. Een maatregel van waterschap Scheldestromen, bedoeld om waterstanden op peil te houden en de natuur te beschermen. Geen paniekmaatregel, maar een stille grens die aangeeft dat het ergens begint te knellen.

Verderop in de polder zag ik iets anders dat hoopvol voelde. Op de hoek komt dit jaar eindelijk eens geen maïs, maar aardappelen. Vandaag gingen ze de grond in.

Een gewas dat, net als wij, afhankelijk is van wat van boven komt.
Misschien toch maar een paar regendansjes doen. 🌧️

Wanneer hoorde jij voor het laatst iets dat eigenlijk belangrijk was… maar dat je toch een beetje wegwuifde?