Aangereden, niet geraakt, en toch even stilstaan

Zo maak je nog eens wat mee.

Op de parkeerplaats bij de Lidl in Heinkenszand werd ik aangereden terwijl ik naar de winkel liep. Geen harde klap, geen dramatiek, maar genoeg om even stil te staan bij iets wat meestal vanzelf gaat.

Ik weet dat je als voetganger op een parkeerplaats niet automatisch voorrang hebt. Tegelijkertijd vraagt zo’n plek om iets anders dan regels alleen. Ogen die kijken. Een beetje voorzichtigheid. Want voetgangers blijven kwetsbaar.

Ik liep rechtdoor, de tegemoet komende chauffeur wilde afslaan. Alleen: dat wist ik niet. Er werd geen richting aangegeven, geen teken, geen moment van afstemming. Twee werelden die elkaar kruisen zonder elkaar echt te zien. Nou ja, ik zag hem wel, maar hij mij niet.

Thuis zocht ik het nog even op. In vergelijkbare situaties komt het vaak hierop neer:
de voetganger is zichtbaar en loopt zijn lijn, de automobilist slaat af zonder duidelijkheid te geven.

Dat leidt meestal tot volledige aansprakelijkheid bij de automobilist, of in ieder geval grotendeels. Zelden wordt de voetganger als hoofdschuldige gezien.

Maar goed. Gelijk hebben en gelijk krijgen zijn twee verschillende dingen. En soms is het allebei niet eens zo belangrijk.

Ik had gelukkig weinig last. Een beetje pijn, meer niet. Dus ik besloot het gesprek aan te gaan. Of dat probeerde ik in ieder geval.

De man parkeerde zijn auto. En bleef parkeren. Alsof dat het enige was wat er nog bestond. Geen blik, geen woord. Toen hij eindelijk stilstond, draaide hij zijn hoofd weg.

Sommige gesprekken beginnen al voordat ze uitgesproken worden. En sommige komen er gewoon nooit.

Ik liet het maar gaan.

Op de terugweg reed ik langs een bloemendijkje. Zo’n plek waar het geel zich niet inhoudt en de lente zich nergens voor excuseert. Ik stopte even. Keek. Ademhaalde. Ik had al eerder gezien dat het hier vol stond, maar nu had ik echt een reden even lekker de geest leeg te maken.

En dacht: dit is ook wat er is. 🚶‍♂️🌼