Als een kameleon III,

Deeldrie van mijn vervolgverhaal. Ik weet het, de ruimte die er tussenzit is veels te lang, maar zo is het nu eenmaal. Klagen daarover heeft geen zin. Deel I, Deel II

Deel III,

In de afgelopen zeven jaar was ik er al zoveel tegengekomen. Bondgenoten, samen in een club waarin ik niet wordt opgenomen. Ik ben een eenling wat dat betreft. Ik werd er door haar op gewezen dat ik mee moest werken, en andere moest laten uitspreken. Natuurlijk, dat heet goed fatsoen, maar goed fatsoen heeft ook met waarheid te maken, en omdat ik van nature een enorm reactie vermogen heb om mezelf te verdedigen daar waneer nodig, zal het van tijd tot tijd gebeuren dat ik iemand of iets in de reden zal vallen. Ik val er niet meer voor. Beschuldigingen kunnen me gestolen worden, tenzij ze waar zijn.

Nee, ik had geen respect meer voor deze rechter. Met deze toon, en een op voorhand beschuldigende manier van handelen, verdiende zij dat zeker niet. Nu was mijn vertrouwen in de rechtspraak toch al niet zo hoog. Ik had al diverse malen gezien dat een rechter teveel op het verhaal van een advocaat afging, en dan meestal de advocaat van de regerende leugen.Maar een oordeel vellen zonder eerst alle kanten van het verhaal gehoord te hebben kan niet. Een rechter mag dat zeker niet. Deze behoord zo onpartijdig te zijn als de pest. Voor die ziekte maakte het niet uit wie je was. Je kreeg het, of je kreeg je het niet. Je genas ervan, of je bezweek.

De onschuld van een kind, verpest door de ervaring van de ouders, niet te doorgronden door de deskundigen, of door onbekwaam gedrag van een maatschappelijk werker of kinderpsycholoog. De onschuld van een kind is makkelijk te be?nvloeden, te manipuleren voor ongesteld gedrag.

De Jager wordt weer wakker, maar niet alleen in mij….