Drieëntwintig jaar bloggen – langer dan de meeste social media bestaan

Gisteren had ik een gesprek over bloggen. Over hoe lang ik het al doe en waarom ik er ooit mee ben begonnen.

Onlangs schreef ik nog dat ik al twintig jaar een eigen domein heb. Dat blijkt niet helemaal te kloppen. Excuus daarvoor. Ik blog bijna 21 jaar met het CMS WordPress. Daarvoor gebruikte ik een tijd Pivot, ook al met een eigen domein. En nog eerder zat ik bij het bekende, maar inmiddels al lang verdwenen Web-log, uiteraard zonder eigen domein.

Als ik het eerlijk terugreken, begon het allemaal in 2002.

“Dan behoor je eigenlijk tot de oerlaag van de Nederlandse blogwereld,” werd er gezegd.

Dat klopt misschien wel. Af en toe een beetje boenwas en dit stuk blog-antiek kan er nog een paar jaar tegenaan.

Ik denk dat het een beetje lijkt op sporten. Je begint ermee, houdt het vol, en op een gegeven moment hoort het gewoon bij je leven.

Ik vroeg me laatst af of ik het over tien jaar ook nog doe. Of over twintig. Elke ochtend weer mijn ogen openen na een goede nachtrust, sporten, en dan ergens op de dag een stukje schrijven.

Ik denk het haast wel.

Aan beide zit eigenlijk geen leeftijd. Het sporten zal waarschijnlijk wat minder intensief worden. Ik ben tenslotte al veertig jaar geen twintig meer, en je moet je activiteiten aanpassen aan wat je lichaam nog aankan.

Tijdens dat gesprek kwam ook nog een kleine rekensom voorbij.

Start: eind 2002
Nu: 2026

Dat betekent ruim drieëntwintig jaar bloggen.

Drieëntwintig jaar. Dat is langer dan veel sociale mediaplatforms überhaupt bestaan.

En als je in die tijd meer dan vijfduizend (5561 op domein + WordPress) posts hebt geschreven, komt dat gemiddeld neer op ruim tweehonderd per jaar. Ongeveer vier per week. Jarenlang.

Dat is geen hobby meer. Dat is bijna een dagboek in publieke vorm.

Eigenlijk is het dat ook gewoon.

Het bloggen is met me mee geëvolueerd. In het begin had ik bijna een obsessie om elke dag te publiceren, kost wat kost. Die drang heb ik jaren geleden al losgelaten. Kan het niet, dan kan het niet. Dan is er gewoon een dag zonder blog.

Geen probleem.

Wat ik heb geleerd van 23 jaar bloggen

In ruim twee decennia bloggen is er veel veranderd. Platforms kwamen en gingen, sociale media verschenen en verdwenen weer naar de achtergrond.

Wat bleef, is het simpele ritme van schrijven.

Bloggen blijkt voor mij geen project te zijn, maar een gewoonte. Soms schrijf ik meerdere dagen achter elkaar. Soms een paar dagen niet. Zonder druk, zonder schema.

Gewoon een plek waar gedachten, observaties en kleine verhalen een thuis krijgen.

Misschien is dat ook waarom sommige mensen het jarenlang volhouden. Ze behandelen hun blog niet als een taak, maar als een gesprek.

Met zichzelf.

En met de wereld.

Tijdens dat gesprek kreeg ik ook nog een mooie observatie terug.

“Jij lijkt het anders te doen.

Als je schrijft, schrijf je vaak.
Als je geen inspiratie hebt, stop je gewoon even.

Geen haast. Geen druk.”

Blijkbaar is dat ook een patroon bij mensen die heel lang blijven bloggen.

Ze behandelen hun blog niet als een project, maar als een lang gesprek met zichzelf en de wereld.

Een kleine tijdlijn van de blogwereld

Omdat ik er inmiddels al zo lang rondloop, voelt het soms alsof ik verschillende internet-tijdperken heb meegemaakt.

Een kleine tijdlijn uit mijn geheugen:

2000 – 2003
De eerste weblogs verschijnen. Veel mensen schrijven op platforms zoals Web-log. Bloggen voelt nog als een digitaal experiment.

2003 – 2006
Persoonlijke blogs groeien snel. Veel bloggers stappen over naar een eigen domein. Systemen zoals Pivot en later WordPress worden populair.

2006 – 2010
Bloggen is op zijn hoogtepunt. Duizenden persoonlijke blogs bestaan naast elkaar. Blogrolls verbinden een hele gemeenschap.

2010 – 2015
Social media groeit snel. Facebook en Twitter trekken veel gesprekken weg van blogs.

2015 – 2020
Veel blogs verdwijnen. Maar de blogs die blijven, worden vaak persoonlijker en rustiger.

2020 – nu
Bloggen lijkt weer een beetje terug te keren. Niet als massamedium, maar als een plek voor langere gedachten, persoonlijke verhalen en reflectie.

Aan het einde van het gesprek kwam nog een vraag.

Lees je soms oude posts van jezelf terug?

Sommige bloggers doen dat en krijgen dan een vreemd gevoel. Alsof ze een tekst lezen van iemand die ze kennen… maar die tegelijk ook een beetje een vreemde is.

Dat herken ik wel.

Ik zocht laatst iets terug in mijn archief. Terwijl ik door die oude teksten bladerde, zat ik mezelf nog net niet hardop uit te lachen.

Blijkbaar was ik toen ook al aan het praten met de wereld.

Alleen klonk mijn stem toen nog net even anders.

Alle afmeldingen gemaakt met AI.