Een bijna leeg strand en één oplettende zeehond

Soms begint een gewone wandeling met niets bijzonders.
Gewoon een pad door het waterwingebied, wat duinen en de zee in de verte.
Tot je ineens twee herten ziet… en later een zeehond op een vrijwel leeg strand.

Afgelopen woensdag was er nog geen sprake van Saharazand in de atmosfeer. De lucht was helder toen ik samen met een kameraad via het waterwingebied richting het Noordzeestrand liep. Vandaag is dat wel anders. De lucht heeft inmiddels die bekende vale gloed gekregen. Ik vermoed dat het in de rest van het land niet veel beter is. Dat wordt binnenkort weer een ritje naar de wasstraat. Iets waar ik altijd enorm naar uitkijk… not.

Maar woensdag was het simpelweg schitterend weer. Dat was ook goed te zien op de gister geplaatste eind van de dag foto.

Het Waterwingebied

In het waterwingebied zelf valt eigenlijk van alles te zien, en tegelijkertijd ook weer niet. Het landschap bestaat vooral uit bomen, kronkelende paadjes en duinen. Rustige natuur, zonder spektakel. Toch gebeurde er iets kleins dat het moment bijzonder maakte: twee hertjes die rustig stonden te grazen.

Ook hier in de Zak van Zuid-Beveland zitten ze gewoon in de omgeving van het dorp, al zie je ze zelden. Vorig jaar en het jaar daarvoor lieten ze zich ineens zien toen de maïs werd gedorst. Blijkbaar een uitstekende plek voor een hert om zich even veilig en ongestoord te voelen.

Het Noordzeestrand

Op het strand zelf was het vrijwel leeg. Op één bewoner na.

Een zeehond lag daar, rustig op het zand. Eenzame zeehond, zou je bijna zeggen. Maar ik betwijfel of zeehonden zich ooit echt eenzaam voelen. Dat lijkt me eerder een typisch menselijke kwaal. Al moet ik zeggen dat ik daar zelf weinig last van heb. Toch ken ik genoeg mensen die niet goed alleen kunnen zijn.

De zeehond leek zich ondertussen prima te vermaken. Wel hield hij of zij mij nauwlettend in de gaten. Ik bleef vanzelfsprekend op gepaste afstand. Het laatste wat ik wil, is een dier onnodig stress bezorgen.

Soms is dat genoeg voor een goede wandeling: een leeg strand, een paar herten in de verte en een zeehond die je even aankijkt voordat hij weer zijn eigen gang gaat.

Terwijl wij weer verder liepen over het strand, bleef de zeehond achter op zijn stukje zand. Af en toe keek hij nog even onze kant op, alsof hij wilde controleren of we echt op afstand bleven.

Het zijn van die kleine momenten die een wandeling net iets meer betekenis geven. Niet groots, niet spectaculair, maar precies genoeg om even stil te staan bij waar je bent.

Heb jij weleens zo’n onverwachte ontmoeting gehad tijdens een wandeling in de natuur?