Langs de dijk, met Bentley, negen jaar later

Ik kwam deze twee oude foto’s tegen van mijn viervoeter en kameraadje, Bentley.
Het is alweer negen jaar geleden dat ik ze maakte.

Vanaf het begin dat hij hier was, vond hij het heerlijk om langs de kustlijn te lopen. De wind in zijn vacht, zijn neus laag bij de grond, altijd op zoek naar iets dat ik niet kon zien. Maar hij kon ook gewoon zitten. Een beetje struinen, een beetje wachten… terwijl de baas ergens halverwege de glooiing lag te dromen.

En soms… was hij ineens verdwenen.
In geen velden of wegen te bekennen.

Zijn reukvermogen was indrukwekkend. Als er een kilometer verderop een dode vogel lag, dan wist hij dat. En ja, daar moest hij dan naartoe. Met een enthousiasme dat moeilijk uit te leggen is, maar voor hem volkomen logisch was. Zich erin rollen hoorde daar natuurlijk bij.

Gelukkig laat hij dat hoofdstuk inmiddels achter zich. Hij blijft als hij los mag dichtbij.

Over vier maanden wordt hij veertien. Zijn ooit donkere gezichtshelft is nu bijna net zo wit als de rest van zijn lichaam. Alleen zijn oren houden nog een beetje vast aan vroeger.

Alsof ze zeggen: ik was erbij, al die jaren.

En terwijl hij daar loopt, zoals toen… maar toch anders,
besef ik het ineens weer.
Niet hard, niet zwaar. Gewoon ergens tussendoor.

Tijd glipt tussen je vingers.

🐾