Tot aan mijn graf

In slechte tijden leer je je vrienden kennen. Ik raakte er kwijt toen ik verhuisde, na een paar maanden wel bellen want ja je ex hoor ik ook niks van. Let op John als het weer de goede kant op gaat komen ze misschien terug. Het is dan aan jou of je de beschadigde band nog wil aanhalen. Ik heb vooral gelezen dat je voor iedereen klaar staat, ik heb daar respect voor maar dacht toen al wat als het eens andersom is. De wereld is hard en dit verdien je niet.
In de blogwereld gaat het met vlagen met de feestdagen om de hoek hebben mensen het druk, in deze tijd laat ik het altijd even zitten maar ik doe hetzelfde, ik blijf niet met iemand bezig dan besteed ik mijn tijd liever extra aan de bloggers die wel moeite doen. Overigens gooi ik de deur nooit dicht, de kier is een ander mapje in mijn rss reader.

Je hebt gelijk dat je dit van je afschrijft. Voor jou is het een goede manier. Je bent altijd welwillend en belangstellend tegenover anderen. Juist omdat je persoonlijk blogt, lees ik je graag. Steun van anderen waardeer je extra in tijden dat je ziek bent en/of niet lekker in je vel zit. Als je niet blogt, word je door velen gemist. Om wie jij bent en hoe jij blogt. Ik zie jou als een blogvriend. Reageer je een tijd niet bij mij, heb ik daar alle begrip voor. Het is niet voor wat, hoort wat.
Ik ben blij dat je host je behulpzaam is geweest.
Lieve groet.

Oei, dat was wel een beetje impulsief natuurlijk maar ik kan het me voorstellen hoor. Ik heb een vast lijstje dat ik elke dag afga, of ze nu bij mij reageren of niet, vaak is dat niet eens het geval. Ik heb nog een stuk of drie waaronder jij vaste reageerders (zeg je dat zo?) en zelf loop ik eraan te denken de reactie mogelijkheid uit te zetten. Dan schept het ook geen verplichtingen meer, ook niet voor mij. Ik ben er nog niet uit hoor, want reacties zijn leuk/fijn, dus ik laat het nog maar even zo. Fijn dat alles weer op zijn pootjes terecht kwam. Sterkte.

Heftig en kwetsbaar verhaal John, en hier en daar (helaas) zeker herkenbaar.
Jezelf onmisbaar voelen is wat anders dan het ook daadwerkelijk zijn.
Ik bezoek elke dag je blog, en als je zou stoppen, zou ik dat missen.
Dus, je bent zeker niet onmisbaar, punt.
Sterkte om met dit alles te moeten leren omgaan, maar uiteindelijk zal het een plek vinden in je dagelijkse leven.

Wat herkenbaar John, dat je in een vlaag ineens een bepaalde beslissing neemt, die later dan toch niet de juiste blijkt te zijn. Wat fijn dat je het kon terugdraaien zeg. Het zou toch eeuwig zonde zijn als je schrijfsels zouden verdwijnen. Ze kennen jou hier thuis als ‘John uit Zeeland zegt.’ ; )

Wat vervelend dat je het gevoel hebt dat je overbodig bent.
Ik zou het heel erg gevonden hebben als je je blog had opgeheven want ik lees je postjes graag en je foto’s vind ik altijd geweldig vooral als er wolken op staat want ik kijk graag naar de wolken want met wat fantasie zie ik er vaak dingen in.
https://noortjesvoetstappen.blogspot.com

Je had het er al over om te stoppen met bloggen, maar dat anderen niet komen lezen mag nooit de reden zijn.
Het is jou blog en daar doe jij mee wat jij wil.
Ook ik reageer alleen bij degene die terug reageren…degene die alleen liken heb ik zelf verwijderd
Moet wel leuk blijven…
Als ik zie dat ze bij anderen wel reageren is het voor mij over en uit.
Lees hier graag al schrijf ik zelf niet zoveel op mijn blog, maar in de reacties des te meer.
Hopelijk blijf je onder ons 🙂

Ik zie je gewoon als een goede blogvriend, in goede en in slechte tijden. Maar dat zal je inmiddels wel weten. Ik reageer niet altijd even lang, maar toon interesse voor hoe je bent en wat je doet.

Ik begrijp het, zeker ook omdat je nu ook andere dingen aan je hoofd hebt. Gelukkig heb je het verwijderen van je site weer kunnen terug draaien. Het is ook jouw eigen plekje waar jij je ei kwijt kan. De hersenkneuzing heeft meer bij je gedaan dan wat jij (en je naasten) had verwacht. Het is niet niets waar je mee te maken hebt. Veel sterkte toegewenst.

Ik lees wel elke dag bij je, maar reageer ook niet altijd (tegenwoordig meer niet dan wel). Niet alleen bij jou, maar ook bij andere bloggers. De reden is dat ik ook andere (ernstige) dingen aan mijn hoofd heb.

Maar John toch.. dat is helemaal niet het juiste gevoel dat je bij je blog moet hebben! Dat is jóúw uitlaatklep, daar moet je júíst kunnen schrijven wat je wilt.. mensen die dat niet interessant vinden of niet met jou mee kunnen leven en dan afhaken..SOIT! lekker laten gaan! die heb je niet nodig in je (digitale) leven.. daar moet je geen moeite meer in steken. Je gaat het bijhouden van je persoonlijke weblog toch niet af laten hangen van mensen die het liefste alleen met zichzélf bezig zijn?
Overbodig en gebruikt? hmm.. helemaal verkeerde emoties. Mensen moeten soms geholpen worden.. als je dat kunt: prima, als je dat niet meer kunt: moet iemand anders dat oppakken.. zo gaat het gewoon. Heb ik ook al veel meegemaakt hoor.. ik heb hele huizen op staan schilderen.. en nu..? nu doen jongeren dat, ik wil m’n schouders en rug er niet meer aan wagen. Maar dat ik tóén zoveel broers en zussen (neven en nichtjes zelfs ook) uit de brand heb kunnen helpen, geeft me nog steeds een goed gevoel. Dat zou jij ook moeten doen… je juist goed voelen over alles wat je al dééd voor een ander. En lekker je eigen leven verder leven.. mét blog als het even kan.. ik lees ‘m graag! 😉

Jee John
Heftig! En het gevoel dat je overbodig bent wat erg voor jou. Sinds dat ik jouw blog volg lees ik iedere keer met veel interesse en warme belangstelling jouw posts. Wat me raakt is dat je zo vrijuit kunt schrijven over jouw leven iets wat ik graag zou willen maar op de een of andere manier niet kan. En dan is er ook nog extra feeling vanuit mijn kant omdat ik zelf hersenletsel heb opgelopen en me heel goed in jou kan verplaatsen.
Ik hoop dat je doorgaat en ons als lezer inkijkjes in jouw leven wilt blijven geven
Met een collegiale groet