Met geduld

Toen we Xica 2 jaar geleden gingen ophalen wisten we niet precies waar we mee te maken kregen, al wisten we wel waar we aan begonnen. Al een aantal jaren oud, bij een vrouw gewoond in Portugal en veel meegemaakt. Meer wisten we niet. Geheel anders dan met Bentley die hier via de vriendin van mijn nicht kwam.
Xica was gelijk heel erg eenkennig en moest niets van mij weten. Ze was bang van mannen. Speciaal heel erg bang van een man hier van het dorp. Als ze die tegenkwam met uitlaten was de dijk te klein. Tja, en dan?

Ik bedacht een strategie. Voorop stond om rustig aan te doen om niets te forceren. Op nummer 2 van mijn strategie lijst stond, elke avond verzorg ik het eten van de 2 honden. In het begin kon ze haar eten niet snel genoeg opkrijgen maar dat is inmiddels een normaal tempo geworden. In de eerste maanden zocht ik wat voorzichtige toenadering. Dat werkte want ze werd niet meer zenuwachtig van me.
Later ging ik op de grond liggen. Op haar niveau. Niets doen maar wachten. Wachten en nog eens wachten wierp z’n vruchten af want ze zocht toenadering. Uiteindelijk kon ik haar aaien. Ik ben daar mee doorgegaan tot ze op een gegeven moment uit haar eigen naar me toekwam.

Inmiddels komt ze me enorm uitbundig groeten als ik thuiskom, en vraagt ze om met Bentley en mij mee te gaan als we gaan lopen. Het heeft even 2 jaar geduurd maar die zijn feitelijk op onze leeftijd ook zo voorbij. Als ik één goeie eigenschap heb is het geduld. Altijd gehad. En een enorme liefde en begrip voor dieren helpt natuurlijk ook mee.

Wil ik iedereen nog bedanken voor de reacties op mijn blog van gister.