Er zijn van die vragen en opmerkingen die met enige regelmaat aan mij gesteld worden. Soms geef ik antwoord – niet om mezelf te verdedigen, maar om de ander van repliek te dienen. Soms geef ik geen antwoord en lul ik er gewoon een beetje overheen. Wat ik in elk geval niet doe, is me iets aantrekken van het commentaar dat ik soms na mijn antwoord krijg. Een van de meest gestelde vragen is deze:“Waarom snoep jij eigenlijk helemaal niet?”Vaak gevolgd door: “Je kunt het toch makkelijk hebben?!” Nou, hier komt-ie: ik ben suikerverslaafd. Geen idee of ik hier al eerder over schreef, maar lang geleden vulde ik mezelf met van alles wat zoet was. Frisdrank, snoep, koek – je kent het wel. Door een gebrek aan beweging na mijn ongeluk tikte ik uiteindelijk de 100 kilo aan. En ja, een suikerverslaving gaat niet weg. Net zoals een alcoholist altijd…
De wind die kwam en weer ging, en weer kwam
We zaten net even lekker buiten met een bakje koffie, toen er opeens – echt uit het niets – een enorme wind opstak. Parasol snel opgeruimd, want ze hadden tenslotte slecht weer voorspeld vanaf een uur of twee en we zagen de grote parasol al de tuin uit vliegen. Mooi, dacht ik nog. Even een rondje lopen met de bewolking en die frisse wind in mijn gezicht. Maar goed… heb ik net die parasol opgeborgen, zakt de wind weer helemaal af. Dan maar de polder in. Bij de watergang stond gelukkig nog wat wind, maar ondertussen begon de bewolking alweer op te lossen. Twee uur werd het… de zon brak door. Drie uur… nog steeds geen slecht weer te bekennen. Toch maar het weer goed in de gaten gehouden. Je weet het hier nooit zeker. Maar ik kwam in ieder geval zonder kleerscheuren weer thuis. Zoals vaker rukte het slechte…
Warm weer, koude gewoontes
Het is momenteel best pittig buiten. Maar ondanks de hitte blijf ik mijn rondjes lopen. Zonder Bentley natuurlijk, dat spreekt voor zich. Die beperkt zijn rondje tot de tuin. Al betwijfel ik of hij daar echt blij van wordt. Zodra hij een paar minuten buiten is, krijgt hij al wallen onder zijn ogen. Mee de polder in? Geen denken aan. Het asfalt is veel te heet voor zijn pootjes. Zelf ga ik opvallend goed om met extremen. Nieuwjaarsduiken, koude baden… het hoort er voor mij allemaal bij. Mijn maat zegt weleens dat de sauna waarschijnlijk ook mijn natuurlijke habitat zou zijn. Misschien heeft hij gelijk. Gisteravond kreeg ik gezelschap van Xica. De zon stond al flink lager, wat het meteen aangenamer maakte. Of het komt doordat ze uit Portugal komt weet ik niet, maar toen ik na een tijdje weer richting huis liep, leek ze lichtelijk teleurgesteld. Alsof ze nog…
Boodschappen, hitte en brede wagens
Met het vooruitzicht van de voorspelde extreme hitte voor morgen, leek het verstandig om vandaag alvast boodschappen te doen. Nu was het vandaag ook al dertig graden in dit deel van Zeeland (ik zeg het er maar even bij, want Zeeland is groter dan dit eiland, en elke Zeeuw weet: een paar kilometer verderop kan het weer compleet anders zijn). Maar goed, morgen zou het mogelijk nóg warmer worden. En hoewel ik best goed tegen hitte kan, is boodschappen doen met dit soort temperaturen echt tien keer niks. Het werd ook weer pijnlijk duidelijk waarom ik zelf niet graag op maandagen boodschappen doe. De halve winkel was nog leeg. Producten nét aan de datum. Het was gewoon arme troef. Geen idee hoe dat in grote steden is, of in dorpen waar meer doorloop is, maar op Heinkenszand was het vandaag weer prut. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam ik…
Als schrijven spannend voelt… en goed blijkt te zijn
Wat ben ik blij met alle reacties die ik kreeg op mijn laatste blog. Het was een verhaal dat, zoals jullie weten, dicht bij me lag. Eerlijk gezegd twijfelde ik vooraf best even: zal ik dit wel plaatsen? Is het niet te persoonlijk? Juist daarom deed het me zoveel goed om te lezen wat het bij jullie opriep. De herkenning, het meeleven, de mooie, zorgvuldige woorden… Ze kwamen echt binnen. Schrijven is voor mij soms nog zoeken. Tussen luchtigheid en zwaarte, tussen observeren en voelen. Dit verhaal hoorde duidelijk bij die laatste categorie. Dat het dan zo ontvangen wordt, geeft me moed. Om vaker ook díe laag aan te raken. Het was trouwens geen verhaal dat ik even in een paar minuten uit mijn vingers liet komen. Ik heb er dagen aan gewerkt. De dag van plaatsing was ook niet zomaar gekozen. Juist gisteren… Gisterochtend vertrok de tegenpartij weer uit…
Waar Vader Wacht
“Ze komen zo uit school,” zegt hij, en staart naar een deur die niemand meer opendoet. Inleiding Een persoonlijk verhaal over dementie, herinnering en het langzaam verliezen van wie iemand was—en wat het betekent om als dochter te blijven komen, zelfs als je niet meer wordt herkend. Het Verhaal Ooit was hij een man van rituelen. Koffie om half zes, de krant strak gevouwen naast een broodje kaas en een eitje. Nu tikt de klok doelloos verder terwijl hij, kaarsrecht, in dezelfde stoel zit—wachtend. In zijn hoofd zijn de kinderen nog klein. Hij hoort hun stemmen op de gang, voetstappen op de trap. Zijn vrouw leeft nog, ergens in de keuken, fluisterend over weekendplannen. De werkelijkheid is anders—maar dat verschil voelt hij niet meer. Zijn handen, ooit gehard door vuur en metaal, maken nog altijd tastende gebaren. In zijn dromen bouwt hij verder aan de boot die hij nooit afmaakte….
Een middag vol omwegen
Het mooie weer was werkelijk niemand ontgaan. Even met Bentley lopen, dacht ik vroeg in de middag. Even… Dat ‘even’ bleek uiteindelijk een wandeling van anderhalf uur. Een geluk dat ik bij tijd en wijle behoorlijk sociaal ben ingesteld. Nee hoor, wie houd ik voor de gek? Ik bén gewoon een sociaal mens, alleen komt het soms wat ongelukkig uit in de planning. De laatste dagen lijkt de tijd door mijn vingers te glippen als droog zand. En ik weet: er komt heel binnenkort een moment dat ik bewust even gas terug wil nemen. Minder moeten, meer gewoon zijn. Hoewel ik van nature een planner ben, laat ik sommige dingen ook gewoon gebeuren. Want wie zegt er nou nee tegen een goed gesprek met fijne mensen die slechts een paar huizen verderop wonen? Terug thuis, onder het heerlijke zomerzonnetje, besloot ik het gras maar eens te maaien – het groeit…