Leren kijken in het donker

Gisteren vertrokken we vanuit het Zeeuwse.
Ik achter het stuur, mijn maat ernaast. Op het programma stonden een paar dingen, waarvan er één iets was wat ik nog nooit eerder had gedaan. Daarover misschien later meer. Niets spectaculairs of schokkends. Gewoon zo’n ervaring die je normaal gesproken overslaat. Alsof je ineens besluit te gaan skiën. Alleen was het geen skiën. Of naar het theater gaan. Iets dat ik ook nog nooit deed.

Toen het al donker was, liepen we nog door de grote stad. Ik probeerde me aan nachtfotografie te wagen. Achteraf gezien had ik het veel slechter kunnen doen. Er mislukte genoeg, maar dat hoort erbij. Fotografie blijkt vooral kijken, falen en opnieuw kijken.

Opnieuw leren kijken

Binnenkort moet ik dat leren misschien opnieuw doen. Er ligt hier al bijna een half jaar een nieuwe telefoon te wachten. Mijn omgeving vraagt geregeld waarom ik die nog steeds niet gebruik. Het overzetten is tegenwoordig bijna kinderlijk eenvoudig, maar toch stel ik het uit.

Misschien zie ik niet op tegen het overzetten.
Misschien zie ik op tegen opnieuw leren kijken.

Waarom juist deze foto’s

De eerste foto laat eigenlijk niet zien wat er gebeurde. De led-lichten bewogen in een lus, een soort lichttekening in de lucht. Prachtig om te zien, onmogelijk om echt vast te leggen. Soms is een moment alleen bedoeld voor het oog en niet voor het geheugen van een sensor.

De tweede foto toont het operagebouw van Antwerpen. Een stevig, bijna plechtig gebouw dat toch moeiteloos in de stad staat. Alsof het er altijd al hoorde en de stad er later omheen gebouwd werd. En natuurlijk, De Opera Antwerpen, het monumentale gebouw aan de Frankrijklei, werd gebouwd tussen 1904 en 1907 en plechtig ingehuldigd op 17 oktober 1907. Dat betekent dat het gebouw vandaag ongeveer 118 jaar oud is.