Wat ineens eindig blijkt

Gek, ik wil wat schrijven over Simon.
Mijn kennis met wie ik zo nu en dan platenzaken afstruinde.
Maar de tekst wil niet komen. Mijn vingers zweven boven het toetsenbord, beginnen wat te typen, en toch lijkt niets te passen of te kloppen.

Simon is op 30 januari overleden.

Eind vorig jaar ging hij naar de huisarts vanwege hardnekkige hoofdpijn.
Daarna naar de neuroloog.
Een diagnose.
Een hersentumor.

Hij werd nog geopereerd, maar toch overleed hij.
59 jaar.
Een paar maanden jonger dan ik.

Het zet me aan het denken hoeveel geluk ik tot nu toe heb gehad.
Tot ongeveer mijn veertigste was ik bang om net zo jong te sterven als mijn moeder. Op mijn zesendertigste overleefde ik een zwaar auto-ongeluk en kwam ik er redelijk uit de revalidatie. Alleen mijn hersenkneuzing van 2023 heeft nog wat sporen achtergelaten. Maar verder ben ik ‘gezond’.

De dood van Simon is niet de eerste in het rijtje.
Steeds vaker hoor ik van mensen rond mijn leeftijd die ik kende van school, werk of gewoon ergens onderweg in het leven.

Het schuift iets in je perspectief.

Elke dag kan je laatste zijn.
Niet als dreiging, maar als richting.
Een herinnering om goed voor jezelf te zorgen.
En om lief te zijn voor je naasten.
En voor je dieren.

The awareness slowly haves her way
As night surely will find me
This calm inside her womb
As the skies are filled with shades of blue
The watchers of time have have foretold
That this life will find it’s way back home
Even a man who fights the cold
Fears the depths of his own soul
Under the stars that share as light
Sinking slow and reaching home