Ik leef met het moment,

Neem nu eens zoiets als oud en nieuw. Denk eens aan de jaren, als zijnde iets materieels dat verslijt naarmate je het gebruikt en dat het iets is dat ouder wordt. Bestaat een nieuw jaar dan eigenlijk wel. Je kunt het niet zien, en je kunt het niet pakken om het NU te gebruiken. Op het moment dat je het aankondigt is het weg. Per direct wordt elk moment een nieuw jaar en tegelijkertijd vormt datzelfde moment een stukje geschiedenis. Een moment is tijdloos. Een jaar is een ketting van momenten die je naar je toe trekt door flarden van mist waardoor je nooit kan zien wat er werkelijk aan gaat komen. Tijd voedt onze fantasie. Zonder tijd hoef je niks te bedenken en blijft alles zoals het nu is. Maar tijd is ook iets dat wij bedacht hebben. De oertijd, tijd van de baas, vrije tijd, tijd voor tijd, de tijd zal het leren en het einde der tijden.

Of hebben we misschien de tijd ontdekt, omdat we tijd hadden, om er over te fantaseren. We fantaseren zelfs over het reizen door de tijd. Dat vergelijk ik dan altijd een beetje met het harder lopen dan je schaduw. Dat is theoretisch nog wel mogelijk als je sneller loopt dan de lichtstraal die je schaduw veroorzaakt. Maar dan zal je altijd in het donker lopen. En dat lijkt me ook niet alles. Tijd is een vreemd goed. Je kunt het manipuleren en naar je hand zetten, maar niet veranderen. Je krijgt er geen vat op maar je kunt het ook niet loslaten. Je kunt het verdelen maar het blijft altijd een geheel. Soms heb je er te weinig van, maar het is nooit op. Je kunt het verspillen, want het vat raakt nooit leeg. Je kunt het vullen maar slechts met een moment tegelijk.
Het moment van oud en nieuw is alweer geweest en daarom wens ik iedereen een gelukkig NU met de beste wensen voor straks.

[words by Denker]