Een frisse neus op de Waalsekaai

Afgelopen woensdag was ik in Antwerpen, en mijn maat en ik maakten twee flinke wandelingen. Vooral om even iets anders te doen dan opruimen en inpakken, en om lekker buiten te zijn. Op de terugweg liepen we over de Waalsekaai, waar op nummer 14 het Zuiderpershuis staat. De Waalsekaai loopt langs de Gedempte Zuiderdokken.

De Zuiderdokken op het Zuid in Antwerpen maakten vroeger deel uit van de Antwerpse haven. Oorspronkelijk waren er drie dokken: het Kooldok, het Schippersdok en het Steendok. In 1969 werden ze gedempt en ingericht als parkeer- en evenementenruimte. Tussen 2017 en 2022 zijn er twee ondergrondse parkings aangelegd, en is het plein opnieuw ingericht met recreatiezones en parkgebied. Het was een aangename plek om te wandelen.

Over het zuidpershuis: Krachtcentrale voor de haven

In de tweede helft van de 19de eeuw werd het Zuider-pershuis gebouwd aan de nieuwe Zuiderdokken omdat de waterkrachtcentrale op het Noord ontoereikend was. De nieuwe centrale zorgde voor de nodige energie om ver schillende havenactiviteiten uit te voeren. Ze dreef bruggen, kranen, sluisdeuren en kaapstanders of windassen aan. Het gebouw met monumentale gevel is ontworpen door Ernest Dieltiens, die geloofde dat werk en schoonheid harmonieus konden samengaan.

De waterkracht werd vanaf de 20ste eeuw geleidelijk aan vervangen door elektriciteit. Eind jaren 1960 werden de Zuiderdokken gedempt, maar het Zuiderpershuis bleef in-stallaties in de dokken in het noorden van de stad aandrij ven tot 1977.

Industrieel monument

Na de sluiting als krachtcentrale werd het gebouwencomplex al snel als monument erkend, maar het stond wel enkele jaren leeg. De vzw Zuiderpershuis redde het gebouw van de ondergang en restaureerde het eind jaren 1980 met respect voor het buitengewone industriële karakter. Ook werden er een concert- en theaterzaal en andere facili-teiten ingericht zodat de oude energiecentrale zijn rol als wereldculturencentrum kan spelen.

Deze informatie stond op een informatiebord naast het Zuidpershuis.

Deze tafel met bankjes doken ook op in mijn blikveld. Niet moeders mooiste bankjes, maar toch fotogenieker dan splinternieuw zitmeubilair.

Vanmiddag waren we in Goes, de tegenpartij, de honden en ikzelf. Ik liep er nog geen 2 minuten of ik hoorde mijn naam al roepen. Ik mag er dan niet meer wonen, mensen kennen me er nog steeds.