Blaffen, balken en een beetje praten

Over een dorpsdag vol geluid en gedachten.

We hebben een ezel in het dorp. En nee, ik heb het niet over mezelf of een van de buren. We hebben een échte ezel. Met een beetje geluk – of pech – hoor je hem dagelijks even balken. Hij staat net om de hoek, dus hier is hij vaak luid en duidelijk te horen. Soms lijkt het alsof hij ergens iets van vindt, maar wat precies blijft gissen.

Vandaag was het dorpsrommelmarkt. Niet zo uitgebreid als vorig jaar, maar toch genoeg om even een rondje te lopen. Niet om iets te kopen, meer uit nieuwsgierigheid. En om een praatje te maken, natuurlijk. Het blijft fascinerend wat mensen ieder jaar weer uit hun schuurtjes trekken. Het meeste was, zoals de naam al doet vermoeden, gewoon rommel. Maar dat heeft ook z’n charme.

Ik ben niet ver gekomen. Ik kwam een oude bekende tegen, en we bleven veel te lang staan kletsen. Daarna vond ik het eigenlijk al te druk. Er was te veel geluid, te veel mensen, te veel van alles. Dus ben ik vrij snel weer naar huis gegaan, waar het tenminste weer even stil was – op de ezel na dan.

Bentley had een onrustige nacht. Gisteren is hij onder narcose geweest en dat hakt erin. Hij wil graag blaffen, zoals hij altijd doet als hij iets spannend of gezellig vindt, maar het lukt hem nog niet goed. Logisch, met zo’n tube in je keel. Gelukkig zag ik vandaag alweer iets van zijn oude, opgewekte zelf terug. Hij ligt nu naast me te slapen, licht snurkend, alsof hij zijn eigen drommelmarkt bezoekt.

Nu nog even een foto van Viktor.

“Een ezel lijkt koppig, maar volgt gewoon zijn eigen pad – iets om jaloers op te zijn, soms.”