Gisterochtend. Net klaar met sporten en weer binnen na mijn tien minuten Wim Hof-achtige sessie. Zo’n moment waarop je lichaam denkt dat het winter is, maar je geest nog in bed ligt. Dan gaat de deurbel. Een hoop hondengeblaf natuurlijk. Dat hoort zo. Snel een trui aan en naar de deur. Daar staan twee vriendelijk…
Tussen mist en meldingen
Gisteravond belde mijn maat.“Zeg, ik heb je een bericht gestuurd, maar ik zie geen antwoord.” Dat kan kloppen. Ik let niet zo vaak op mijn telefoon. Het geluid staat sowieso uit, voor Bentley, die slecht tegen meldingen kan. Waarom precies? Geen idee. Het is gewoon zo. En ik neem mijn telefoon ook niet voortdurend overal…
Een moment langs de kademuur
In de afgelopen maanden trok ik, tijdens of misschien wel ondanks de storm in mijn leven, regelmatig de deur achter me dicht. Niet om te vluchten, maar om even lucht te halen. Soms zomaar, soms met een doel. Zo ging ik onder andere met mijn maat naar Antwerpen. Die stad bij onze zuiderburen is nooit…
Lopend tussen nieuws en geweten
De foto hierboven nam ik gisteravond rond vijf uur. Tijdens het lopen dwaalden mijn gedachten af naar wat er in de Verenigde Staten gebeurt. Het nieuws over de dood van Alex Pretti — een 37-jarige Amerikaanse burger en IC-verpleegkundige die door federale immigratieagenten in Minneapolis werd doodgeschoten — blijft maar rondspoken. Volgens de regering zou…
Twintigduizend stappen, twee honden en een printer die weigert
Het was gisteren zulk lekker weer dat ik, nadat ik na het avondeten terugkwam van mijn uitlaatrondje met Bentley, besloot nog een stukje te lopen. Avondeten is bij mij trouwens een ruim begrip: ik eet in de winter meestal rond vier uur.Terug thuis deed ik Xica aan de lijn en liep met haar een paar…
Tussen stappen en stilte
Mijn leven kan nog zo stormachtig zijn als de afgelopen maanden, ik loop elke dag mijn kilometers. Soms zijn het meerdere korte wandelingen verspreid over de dag, soms twee lange. En dan zijn er natuurlijk nog de vaste uitlaatrondes met Bentley. Een dag waarop ik te weinig beweeg, merk ik direct. De energie sijpelt langzaam…
Tussen claxons en kronen
Gisteren moest ik een tripje maken naar Middelburg. Geen halve wereldreis, maar toch, je bent er weer even zoet mee. Het doel was eenvoudig en op zichzelf geruststellend: de periodieke tandartscontrole. Wederom geen gaatjes. Een klein persoonlijk feest, zonder taart. Normaal gesproken wandel ik daarna direct door naar de mondhygiënist, maar die zat vol tot…