Het ging hier vannacht behoorlijk los: stevige wind, knetterend onweer en bakken regen. Voorlopig ben ik dus weer even gered, want mijn watervoorraad begon al aardig de bodem van de regenton te laten zien. Het lijkt misschien niet zo, maar het is hier nog steeds kurkdroog. Zeeland staat, niet voor het eerst, opnieuw bovenaan als…
Een ochtend vol koffie, zon en paarse velden
Vanmorgen vroeg al de deur uit om bij een goede vriend langs te gaan. Hij zou later vandaag voor een paar dagen vertrekken, dus spraken we af om nog even samen koffie te drinken en wat dingen te doen. Een van die dingen was kijken of de zonnescreens die hij had meegenomen, het juiste formaat…
Komkommertijd is aan mij nog niet besteed
Gisteren gebruikte ik het woord komkommertijd, maar eigenlijk heb ik daar nog geen last van. Komkommertijd verwijst naar een periode in de zomer waarin er relatief weinig nieuws is—politici zijn met reces, instanties draaien op halve kracht, en de kranten vullen zich met licht verteerbare artikelen. Toch valt er, zeker op politiek gebied, momenteel genoeg…
Komkommertijd, herrietijd
Soms lijkt de zomer stil te vallen. Maar schijn bedriegt, want boven mijn hoofd gonst het. Een kleine mijmering over geluid, slaap en wat we normaal zijn gaan vinden. Onder het mom van komkommertijd: de vliegtuigen komen hier steeds lager over. Sinds de aanvliegroute over dit deel van Zeeland loopt – recht over het dorp…
Onder de motorkap van mijn blog
Een blog onderhouden is meer dan af en toe een foto plaatsen of een tekst schrijven. Zeker als je kiest voor wat meer vrijheid, kom je al snel in een wereld van codes, stijlen en verborgen instellingen terecht. En dat bleek vandaag weer. Een eigen blog onderhouden—en dan bedoel ik eentje die je zelf host…
Een kriebel op mijn schouder (en een mini-overlevingsstrijd)
Of hoe ik ternauwernood ontsnapte aan de vampier van het terras Zit ik net lekker een bakje koffie te drinken in de schaduw op het terras, voel ik opeens iets kriebelen op mijn schouder. Instinctief sla ik eroverheen. Iets vliegt verschrikt weg en landt op de tuintafel. Gelukkig maar dat ik zo alert reageerde —…
Van Bliss tot BIOS – herinneringen en hondenblaf
Gisteren kreeg ik weer een paar foto’s toegestuurd uit het hoge noorden. Eén ervan trok meteen mijn aandacht en katapulteerde me linea recta naar memory lane. De foto die je hier bij deze blog ziet, deed me namelijk meteen denken aan die iconische standaard-wallpaper Bliss van Windows XP — die met dat glooiende groene heuveltje…