Van Bliss tot BIOS – herinneringen en hondenblaf

Gisteren kreeg ik weer een paar foto’s toegestuurd uit het hoge noorden. Eén ervan trok meteen mijn aandacht en katapulteerde me linea recta naar memory lane. De foto die je hier bij deze blog ziet, deed me namelijk meteen denken aan die iconische standaard-wallpaper Bliss van Windows XP — die met dat glooiende groene heuveltje onder een knalblauwe lucht. Herkenbaar?

Ik begon al wat eerder met het hele PC-gebeuren. Het moet ergens tussen 1985 en 1990 zijn geweest dat ik voor het eerst in aanraking kwam met Windows. De allereerste versie – 1.0 – was eigenlijk niet meer dan een grafische schil bovenop MS-DOS. Maar wat een lol heb ik ermee gehad. De opvolger, 3.0, kwam met een betere GUI, maar dat kun je natuurlijk niet vergelijken met de systemen van nu.

Zoals zoveel techliefhebbers was ik bijzonder in mijn nopjes met Windows XP. Die versie voelde als een sprong vooruit. Ik heb alle versies meegemaakt, en elke keer zat er wel iets in dat me aansprak – vooral vanwege de technische verbeteringen.

In die jaren heb ik heel wat aangeklooid, getest en uitgeprobeerd. Alles aan de PC moest ik snappen: van BIOS tot OS. Er zijn behoorlijk wat uurtjes (en zweetdruppels) gaan zitten in het herstellen van de BIOS, maar ik heb er ook ontzettend veel van geleerd.

En ondanks alle nostalgie blijft mijn favoriete versie toch de huidige: Windows 11. Stabiel, mooi afgewerkt, en het voelt gewoon compleet.

Gisteren stond er trouwens ook nog een tandartsbezoekje op het programma. Alleen controle, want ik heb dit keer de afspraak met de mondhygiëniste even overgeslagen. Te veel reistijd. Mijn tandarts zit namelijk aan de Zuidsingel in Middelburg, en dat betekent al snel twee uur van huis, inclusief de tijd bij de tandarts. Op de een of andere manier ben je nooit op tijd aan de beurt.

Bentley was die tijd alleen thuis — en hoewel dat één keer best kan, voelt het toch altijd nét te lang. Toen ik thuiskwam was hij dan ook dolblij. Grote kans dat hij al die tijd heeft staan blaffen, iets wat helaas voortkomt uit een klein trauma van vóór onze tijd samen. Maar goed, een enkele keer is het niet te voorkomen.