Komkommertijd is aan mij nog niet besteed

Gisteren gebruikte ik het woord komkommertijd, maar eigenlijk heb ik daar nog geen last van. Komkommertijd verwijst naar een periode in de zomer waarin er relatief weinig nieuws is—politici zijn met reces, instanties draaien op halve kracht, en de kranten vullen zich met licht verteerbare artikelen. Toch valt er, zeker op politiek gebied, momenteel genoeg te schrijven.

Maar ik hou me er liever een beetje buiten. Niet omdat het me koud laat—integendeel, ik heb over veel zaken een uitgesproken mening—maar juist omdat die meningen al snel gelabeld worden. Je wordt in een kamp geplaatst, ingedeeld, voorzien van een vlaggetje dat ik helemaal niet wil dragen. Ik respecteer ieders kijk op de wereld, maar pas zelf in geen enkel standaard hokje. Dus kijk ik liever wat verder om me heen.

En ik verveel me bepaald niet. Zo kreeg ik vorige week een buitenwandlamp cadeau—12 volt halogeen, samen met twee tuinlampen in dezelfde stijl. Halogeen dus, wat tegenwoordig een tikje gedateerd voelt. LED is de nieuwe norm, maar 12V LED-lampen met een GU5.3-fitting zijn inmiddels een zeldzaamheid. Vinden kun je ze nog wel, maar echt slim is het niet.

Dus ga ik aan de slag: de fittingen vervangen, de transformatoren eruit slopen, en over op GU10. Die zijn in allerlei slimme varianten te krijgen en kunnen netjes mee in het ‘slimme’ netwerk hier thuis. Kleine dingen, groot plezier.

Antwerpen roept vaker dan ooit

Tegenwoordig kom ik regelmatig in Antwerpen. Vorige week nog, en ook de maand ervoor en daarvoor, en daarvoor. Ik kwam er dit jaar vaker dan in heel mijn leven. Het is een stad die onder je huid kruipt—en waarvan ik telkens weer denk: hoe komt het dat ik hier niet veel eerder vaker was?

De voorlaatste keer liepen we richting het station. Station Antwerpen-Centraal. Wat een gebouw. En ik besefte toen dat ik er hier nog helemaal niets over gedeeld had. Terwijl ik toch meerdere foto’s heb genomen waar ik best trots op ben. Vandaag deel ik er twee.

Want soms zegt beeld meer dan woorden, en soms is het gewoon tijd om te kijken, niet te praten.

Een beknopte geschiedenis van station Antwerpen-Centraal

Station Antwerpen-Centraal, vaak de ‘spoorwegkathedraal’ genoemd, werd officieel geopend in 1905. Het ontwerp is van architect Louis Delacenserie, en het indrukwekkende metalen perrondak (1902–1905) is een technisch hoogstandje van ingenieur Clement Van Bogaert. Oorspronkelijk gebouwd als kopstation voor de spoorlijn naar Mechelen, groeide het uit tot een icoon van eclectische architectuur, met invloeden uit de renaissance en barok.

In de jaren 2000 werd het station grondig gerenoveerd en omgevormd tot een doorgangsstation, zodat ook hogesnelheidstreinen er konden stoppen. Ondanks de moderniseringen is het monumentale karakter volledig behouden gebleven. Vandaag de dag behoort Antwerpen-Centraal tot de mooiste stationsgebouwen ter wereld—en dat voel je zodra je binnenstapt.