BMI, staar je er niet blind op

Op 26 februari moest ik bij de POH zijn voor uitslagen van bloedonderzoek en zo. Mijn bloed werd getest vanwege de medicatie voor mijn hoofd, maar wordt nu voortaan jaarlijks rond mijn verjaardag herhaald omdat mijn vader voor z’n 50ste zijn eerste hartaanval had.
Ik was vorig jaar ook al eens geprikt en moest toen ook bij de POH langs, maar ik stond toen op de verkeerde locatie. De praktijkondersteuner belde me toen een dag later wel om een en ander door te geven en te vragen. Zo wilde ze onder andere mijn lengte en gewicht weten. Die gaf ik natuurlijk door. 190m en 92 kilo. Oh, U zit wel hoog in U BMI meneer. Nou, ik vind dat zelf wel meevallen eigenlijk, was mijn respons.

Nu was gister in het nieuws dat ruim 1 miljard mensen met obesitas kampen. Het RIVM houdt in Nederland ook gegevens bij en baseren daar hun statistiek weer op.

26 februari was ik wel op de juiste praktijk voor mijn afspraak met de POH, zo schreef ik eerder al. Ze wilde me toch nog even wegen, want ze dacht aanvankelijk dat ik lichter zou wegen, ondanks dat ik zei dat mijn doorgegeven gewicht echt altijd rond de 92 kilo ligt, maar ook dat ik met enige regelmaat sport. Mijn gewicht klopte, en toen was het de beurt aan mijn vetpercentage. Tja, en dat verklaarde gelijk een berg. Je moet je dus niet altijd blindstaren op een statisch tabelletje wat nergens anders rekening mee houdt dan lengte en gewicht, zei ik haar. Dat doen ze dus ook niet altijd, en zeker niet als ze mensen gezien hebben. Mooi! Tools op internet om je BMI uit te rekenen kunnen dus ook een verkeerd beeld geven.