Arbeidsgehandicapt,

De WAO is inmiddels vervangen door de WIA, en velen zijn herkeurd volgens een strenger keuringssysteem. Doel, meer mensen aan het werk, resultaat, meer mensen in de bijstand. De arbeidsongeschiktheidswet is er , om mensen die een arbeidshandicap hebben in te delen in categorieën, opgedeeld in een percentage van de arbeidshandicap.
Iemand die 80-100 wordt ingedeeld, is duurzaam arbeidsgehandicapt, en hoeft niet naar werk te zoeken. Iedereen die daar onder zit, zal vier keer per maand een sollicitatie de deur uit moeten doen, naar een potentiële toekomstige baas. Velen van hen, zullen echter niet meer aan het werk geraken, en velen van hen mankeren genoeg om niets meer te kunnen. ( Ik weet dat de meningen hierover sterk uit een lopen, en dat er altijd mensen zijn die vinden dat je altijd nog wel iets kan doen, al is het maar kartelrandjes aan postzegels knippen)

Maar het systeem klopt niet. Naast de oneerlijk inkomens maatstaaf( man A en man B. Man A en man B hebben de zelfde aandoening. Man A verdient 1400 €, man B verdient 4000 €. Man A wordt voor 40-60 % afgekeurd, man B voor 100%)
Nu kwam ik van de week in gesprek met iemand die een arbeidsongeschikte werkzaamheden laat verrichten, en wel werkzaamheden, die eigenlijk niet gedaan zouden kunnen worden met de klachten waarvoor deze man is afgekeurd. Zwaar werk ook nog eens. Volslagen waanzin natuurlijk, en hierdoor worden andere arbeidsgehandicapten die daadwerkelijk niet veel kunnen misschien wel helemaal niet gelooft. “ja maar die man kan het wel, en die is ook afgekeurd” .
Het werkt een nieuw soort tweedeling teweeg. De gene die echt niets kan aan de ene kant, de ander die is afgekeurd, maar volop werkzaamheden verricht aan de andere kant.