Substantial

Zelf ben ik in 2000 begonnen met het maken van websites. Al snel had ik een methode om zeer veel bezoekers te krijgen. Die kwamen vooral op tijden door de weeks tussen 09 en 17 uur. Kortom mensen van bedrijven en scholieren. Bij de eerste (Myweb) zat ook meteen het mooiste ingebouwde systeem van tellen. Later werd dat minder en plaatste ik een teller van extreme op m’n websites en weblog. Die deed het ook erg goed, maar wordt niet toegelaten door de gratis WordPress.com. Ook niet erg want Google die de detail-info uit zoekopdrachten verstrekte is daar om privacy-redenen mee gestopt.

Webloggen deed ik er later als testje bij. Die bezoekersaantallen werden nooit zo hoog als op mijn voormalige website. Voordeel was wel dat de ‘kwaliteit’ van de bezoekers beter was, dus veel minder mensen die snel iets opzochten en met 2 seconde alweer van je site zijn. Nu Facebook en Twitter zijn opgekomen wordt de kwaliteit van de bezoekers nog beter.

Een heel ander probleem (en dat zie je hierboven) is dat er vaak alleen nog maar medebloggers reageren. Vaak goed bedoeld, maar ook vaak ter promotie van het eigen blog (doe ik nu ook). Het nadeel daarvan is dat mensen zonder blog minder snel reageren, ze denken er niet bij te horen wat natuurlijk onzin is. Ik heb echt m’n best gedaan om mensen zonder blog te laten reageren/bezoeken. Als een paar medebloggers teveel aandacht trekken, dan voeg ik die reaxi’s samen of haal ik er zelfs een aantal weg.

Haja leuk om al deze reacties te lezen. Over het algemeen is iedereen begonnen voor de hits. Herkenbaar. Ik blog niet frequent meer. Niet elke dag. Heel verschillend, soms 1x in de week, dan weer 3 en net zo makkelijk 1x in de maand. En volgens mij zijn er geen regels voor. Iedereen doet het op zijn manier. Zoals Chantal schrijft, voor haar zelf .. Wat mij toch opvalt is dat ik nog steeds in meer of mindere mate de sites van de bloggers van het eerste uur bezoek en lees. Gewoon om te kijken hoe het met ze gaat. Neem bijvoorbeeld Pascal Summer. (Paul) Herinner je hem nog? Ik was altijd gek op zijn schrijfsels. Hoe vaak hij al niet gestopt is en weer begon maar het contact is er nog steeds en dat vind ik leuk. Bij mij is de band die je opgebouwd hebt dus wel belangrijk. Natuurlijk komen er nieuwe bij, dat is leuk maar heeft geen prioriteit. Dus “less is more” en kiezen bloggers meer voor kwaliteit boven kwantiteit! Cu

Bloggen is voor mij een hobby geworden. Toen mijn neven (De Interneppers ) destijds begonnen was het te doen om een beetje lol te trappen. Hun moeder bemoeide zich ermee, de neven maakten voor haar een blogpagina en Blog Zonder Naam was geboren!
Ieder kreeg toen zo’n beetje een eigen taak. De een zocht moppen de ander paste de plaatjes erbij iedereen wist wel een liedje. Ik werd erbij gehaald voor de cabaret-dag. (Ik ken/kende veel conferances uit het hoofd) Mijn schoonzus had de wens iets voor kinderen te doen om er zo toch een familie-blog van te maken. En na een paar maanden stoeien kwam het idee om alles rond ??n thema te doen. Van de mop op maandag tot de muziek op zaterdag. Op zondag deden we toen nog niets, dat kwam later. Mij zwager was daar zwaar op tegen, tot een andere schoonzus op het idee kwam om dan iets ‘godsdienstigs’ te doen; dus koor- en samenzang. Na een paar jaar ging de ene neef samenwonen, een ander kreeg te weinig tijd door studie de vriendenclub werd minder door huwelijken, werk en andere activiteiten. Schoonzus en ik zijn een tijdje samen verder gegaan tot ze weer een knobbeltje in haar borst kreeg….. En nu werk ik dus alleen.
Een hele uitleg…. maar ja, zo verliep het nu eenmaal. Of we veel lezers hebben weet ik eigenlijk niet. Niet iedereen reageert namelijk. Gelukkig maar, want dan moet ik weer terug reageren en daar zit dan weer zoveel tijd in. Mijn blog heeft op het moment wel meer reageerders dan voorheen. Dat dan weer wel. Ik houd me afzijdig van Facebook (te oppervlakkig en weinig inhoud) en met Twitter kan ik ook mijn ei niet kwijt. Op de blog bekijk ik een thema van verschillende, niet alledaagse kanten. En daar houd ik het voorlopig op. Een echte schrijver ben ik niet….Al waren het voor een kleine reactie nu heel wat regeltjes!

Bloggen is zeker veranderd, ik blog sinds 2003 en ook mijn stijl is met de tijd anders geworden. Ik blog omdat ik het leuk vind, en zolang dat zo is, blijf ik het doen. Ik blog voor mezelf, niet voor anderen.

Ik heb anders wel de indruk dat jouw blog wel degelijk interactief is, getuige de reacties hier die toch altijd, of bijna altijd op wat je hier schrijft inspelen. Natuurlijk zijn er wel eens de enkelingen die het uitsluitend over zichzelf hebben maar dat moeten we er helaas bijnemen, zo zitten bepaalde mensen in elkaar…
Gelukkig kijk jij nu veel minder naar de cijfertjes dan vroeger, waar het over gaat is de inhoud en die is op jouw blog elke keer weer m??r dan de moeite om lezen!

sociale sites als FB hebben veel veranderd in het bloggen. Daar ben ik het met Marjolijn mee ees. Minder inhoud en meer korte berichten is makkelijker dan echt bloggen. ik doe gewoon verder en zie wel.

Het bloggen is veranderd, daar ben ik het met je eens. In de tijd van weblog was er een wekelijkse ranking waar ik meen me te herinneren “Het meisje van de Slijterij” uit het Zeeuwse Breskens hoog scoorde. Misschien weet je dit nog wel. Het heeft ons nooit echt geboeid. Onze invalshoek van onze fotoblog is sinds 2005 “We hebben altijd wel iets te vertellen dat we visueel proberen te maken m.b.v. foto’s”. En als de bezoekers dan leuk reageren op de geplaatste log, vind ik het als schrijfster van de tekst plezant. Doe jij ook altijd John en dat waardeer ik. Ook zie ik onze weblog ook een beetje als dagboek van ons leven, van zaken die we graag met anderen delen.
Groetjes Mara

Ik heb me nooit beziggehouden met google, wel met de reactie`s, en nog steeds.
En ik vind het wel van belang dat al mijn oude logjes nog zichtbaar zijn, anders is het net of ik dat allemaal voor jan lul getikt heb, wat in feite eigenlijk ook wel zo is.

En met succes ging je de competitie aan, ik meen mij te herinneren dat je ook een keer in de prijzen bent gevallen. Toen ik begon met bloggen was het aanvankelijk een poging om aandacht te vragen voor een onrechtkwestie (daar kreeg ik helaas geen enkel respons op), daarna werd een een tijd een dagboek, echt dagelijks, daarna (dat was de leukste tijd) kreeg ik een blogmaatje en reageerden we elke keer razendsnel op elkaar, toen kreeg ik heel veel lezers en reageerders en leerde ik ze kennen (wat bijna jammer was), vaak ook ”live”. Nu ben ik een nieuw weblog begonnen waar ik o.a. probeer medeschilders naartoe te krijgen om elkaar te helpen, met technische adviezen. Dat lukt niet zo. Het is er wel lekker rustig dus word ik gelukkig niet meer elke ochtend wakker met een drang om meteen op mijn weblog te kijken waar ik nu weer ad rem op moet reageren (nou ja poging tot).

Misschien ben ik dan wel een beetje de uitzondering die de regel bevestigd., ik doe helemaal ni?ts aan tags en weet ik veel om m??r lezers te krijgen, integendeel , ik probeer het aantal lezers ( met z?lf een blog) strak in de hand te houden omdat ik bang ben het anders niet meer bij te kunnen houden zoals ik het graag doe. M?t een tegenreactie bij iedere reactie en uiteraard met altijd bezoekjes bij “mij bezoekende ” site’s .
Ik blog wel wat korter dan jij maar toch ook al vanaf eind 2006 en ik heb zeker w?l het gevoel dat die interactie er nog ?cht is. Ik “k?n” m’n lezers tamelijk goed ,soms zelfs persoonlijk!
De enige dip die ik meemaakte had te maken met de Web-Log ellende maar verder merk ik ( bij mij) weinig verschil met 8 jaar geleden.!Kortom ,ik ben een tevreden blogger;-)