Een wandeling en een middag achter de schermen

Gisteren nam ik even een kleine pauze van mijn dagelijkse schrijfsels.
Ik was er een paar uur tussenuit met een maat, richting het Noordzeestrand via het waterwingebied hier op Walcheren.

Vanaf de parkeerplaats maakten we een flinke wandeling door de duinen voordat het strand zich eindelijk voor ons opende. Het was er bijna leeg. Stil ook. Op het ritme van wind en zee na.

Toch waren we niet helemaal alleen. Vlak bij de branding lag een zeehond. Een echte loner, zo leek het. Hij lag daar in de zon, waarschijnlijk uit te rusten. Vanaf een behoorlijke afstand kon ik wat foto’s maken, net zoals van de herten die we eerder in de duinen zagen.

Onlangs las ik nog dat zeehonden het best zwaar hebben. Misschien juist daarom voelde het vanzelfsprekend om de rust daar te laten waar die hoorde. Respect voor het leven op aarde betekent soms simpelweg: afstand houden.

Maar de foto’s komen later omdat ik er nog geen tijd voor heb gehad.

Afscheid

Gisterenavond was ik rond zeven uur weer thuis. Vandaag stond in het teken van iets heel anders: mijn blog. Ik heb onder andere afscheid genomen van een oude PHP-versie, waarna er natuurlijk meteen een foutmelding opdook onder mijn header. Dat hoort er een beetje bij.

Niet strikt noodzakelijk misschien, maar daarna heb ik ook mijn volledige wp-config bestand vervangen en het .htaccess bestand opnieuw ingesteld. Voor veel mensen zijn dat misschien mysterieuze technische termen, maar voor een blog zijn ze best belangrijk als je alles soepel en veilig wilt laten draaien.

Verder heb ik de LiteSpeed-plugin opnieuw geoptimaliseerd en nog wat kleine dingen aangepast. Het soort werk dat meestal onzichtbaar blijft, maar wel verschil maakt voor wie je website bezoekt.

Het was jammer dat het buiten stralend weer was terwijl ik een groot deel van de middag achter mijn pc zat. Maar toen bedacht ik me: gisteren was ik bijna tien uur buiten.

Dat balanceert het leven weer een beetje.

De foto hierboven maakte ik gisteren op de terugweg naar huis, bij de Nissestelle.
Na een dag zon, wind en zee voelt zo’n uitzicht een beetje als de kers op een taart die eigenlijk al goed smaakte.