Vaderdag, verwachtingen en een tuin vol karmozijnbes

Had ik me gisteren nog voorgenomen om vandaag van alles te doen, toen bleek het ineens Vaderdag te zijn.

Met Vaderdag heb ik eigenlijk geen verwachtingen. Uiteindelijk is het vooral een commerciële aangelegenheid waar de middenstand goed aan verdient. Mijn kinderen hoeven geen geld uit te geven om te laten zien dat ze hun vader waarderen. Dat zit voor mij niet in cadeaus.

Mijn zoon moet bovendien bijna altijd werken op Vaderdag. Vandaag zou hij vrij zijn, op zijn allereerste Vaderdag als vader, maar onverwacht moest hij toch aan de slag. Anders waren ze langsgekomen. Gelukkig is daar het beeldbellen voor uitgevonden. Ik was nog maar net onder de douche vandaan toen mijn telefoon ging. Aan de andere kant van het scherm zaten mijn zoon en mijn kleindochter. Zij kan natuurlijk nog niet zelf bellen, maar ze mag wel even naar een scherm kijken als opa erop verschijnt.

Mijn dochter is weer een ander verhaal. Zij stuurt altijd een berichtje, maar komt zelden langs.

Ik heb daar eigenlijk weinig moeite mee. Mijn zoon zie ik ook buiten Vaderdag vrij regelmatig, en mijn dochter laat op haar eigen manier weten dat ze aan me denkt. Daar hoef ik niet van in de kreukels te liggen.

De opmars van de karmozijnbes

Later op de dag bracht ik wat tijd door in de tuin. Hier groeit inmiddels een enorme hoeveelheid Oosterse karmozijnbes. Ooit moet die plant hier zijn komen aanwaaien vanuit het Oosten? of een andere tuin, maar inmiddels duikt hij overal op.

Het is een prachtige verschijning. De grote bladeren geven de plant iets tropisch en uitbundigs. Tegelijkertijd is hij hier ook een beetje onhandig. De karmozijnbes wordt hoog, neemt veel ruimte in beslag en laat zich niet gemakkelijk negeren. Daarom heb ik er vandaag weer een flinke hoeveelheid van weggeknipt.

Daarbij is wel enige voorzichtigheid geboden. De wortels, de zaden en de onrijpe bessen zijn giftig voor mensen. Niet gevaarlijk zolang je weet wat je doet, maar het is verstandig om er zorgvuldig mee om te gaan en bijvoorbeeld te voorkomen dat plantensap in je mond of ogen terechtkomt.

Misschien is dat ook wel iets wat bij ouder worden hoort. Je kijkt anders naar de dingen die om je heen groeien. Niet alleen naar wat mooi is, maar ook naar wat ruimte inneemt, wat aandacht vraagt en wat grenzen nodig heeft.

Zo werd het uiteindelijk geen dag waarop ik alles deed wat ik van plan was. Maar wel een dag met een telefoontje van mijn zoon, een glimlach van mijn kleindochter en een tuin die me eraan herinnerde dat schoonheid en ongemak soms gewoon naast elkaar bestaan.