Slapende middagen

Gistermiddag was ik een paar uur op bezoek bij mijn kleindochter.
Al moet ik eerlijk zeggen dat ze daar, op een paar korte momenten na, weinig van heeft meegekregen.

Alleen toen ik haar even bij me had, en ze me trakteerde op een klein stroompje omhooggekomen melk, kruisten onze werelden elkaar echt. Voor de rest van de tijd lag ze vredig te slapen in haar bedje. Later, toen mijn zoon en ik Middelburg in gingen, sliep ze gewoon verder in de kinderwagen, alsof de wereld buiten haar om even mocht wachten.

Ze is tenslotte pas drieënhalve maand oud.
En dan slaap je nog veel. Onbezorgd veel.
Bijna jaloersmakend.
Ze groeit overigens als kool.

Het weer hielp mee om de middag een zachte glans te geven. Wolken dreven rustig voorbij, de zon viel er speels tussendoor. En dat terwijl het regende toen ik Middelburg inreed.

We liepen even De Drukkerij binnen. De grootste en gezelligste boekenwinkel van Zeeland. Ze verkopen er echter meer dan allen boeken. Mijn zoon kwam naar buiten met een langspeler van Opeth. Ik volgde zijn voorbeeld en nam er één van Gojira mee. Twee stukken muziek, gevangen in zwart en amber vinyl, klaar om thuis weer tot leven te komen.

Daarna slenterden we nog wat door de stad.

Middelburg heeft, in mijn ogen, een bijzonder mooi centrum. Oude panden, hofjes die zich niet meteen prijsgeven, straten die je uitnodigen om net iets langzamer te lopen. Ik hou daarvan.

Als je het vergelijkt met Goes, voelt Goes ineens als een nieuwbouwwijk.
Netjes, functioneel… maar zonder de kleine scheurtjes waar het verleden doorheen ademt.

Wanneer heb jij voor het laatst ergens gelopen waar de tijd niet vooruit wilde, maar gewoon even naast je bleef staan?