Ik had weer even een hoofdpijn dag en daar word ik altijd enorm moe van. Ik ben dus even een weekje niet te vinden op mijn blog.Vooral lekker relaxen en lopen met Bentley, alleen, of samen met de rest van het huishouden. Wie weet zie ik wel wat paddenstoelen.
Songs
Gisteren werd de nieuwste CD van The Cure, Songs Of A Lost World, bezorgd. Dit keer geheel volgens plan, in tegenstelling tot de rompslomp rond de pre-order van de Jerry Cantrell-CD. The Cure heeft voor mij dezelfde betovering als Pink Floyd: muziek die je meeneemt en laat wegdromen. Songs Of A Lost World is niet alleen prachtig, maar volgens mij ook de meest intense plaat die The Cure ooit heeft gemaakt. Het album doet denken aan het meesterwerk Disintegration uit 1989 en het sfeervolle Wish uit 1992. Mijn eerste kennismaking met The Cure was in 1981, toen ze optraden in een circustent in Vlissingen tijdens hun The Circus Tour ter promotie van het album Faith. Na die ervaring verloor ik ze een tijdje uit het oog, tot een ontmoeting met een Belgisch meisje – dat later mijn partner werd – de liefde voor de band nieuw leven inblies. In de…
Woensdag in ruststand
Op woensdag doe ik zo min mogelijk. Nou ja, niets doen is misschien wat overdreven, maar het is wel de enige dag van de week dat ik niet sport. Rust is immers net zo belangrijk voor het lichaam. Meestal begin ik mijn woensdag met een uurtje wandelen. Koptelefoon op, muziek erbij, en mijn gedachten de vrije loop laten—niet helemaal op nul, maar wel lekker wegdromen over van alles en nog wat. Een soort herhaling van mijn dagelijkse avondwandeling, alleen deze keer zonder mijn trouwe viervoeter. Soms ga ik langs bij een vriend, soms blijf ik gewoon thuis. Vandaag is zo’n thuisdag. Er is altijd wel iets te doen in de tuin, dus ik knap daar wat op. Wanneer ik wakker word, bepaal ik in alle rust wat ik wil gaan doen, zonder de haast om direct uit bed te springen. Sinds de neuroloog me adviseerde om de ochtend kalm te…
Arrggggh
Vandaag was het weer zover. Het noodzakelijk kwaad van de grote boodschappen doen. Sinds de Lidl in Heinkenszand zit doen we in dat dorp de boodschappen. Meestal ga ik alleen want dat is veel sneller. Soms gaan we samen. Voor de honden is het prettig als een van ons thuisblijft. De Lidl en de Jumbo zijn over het algemeen erg leeg. Dat wil zeggen, weinig andere boodschappers maar ook weinig personeel. Arrggggh. Bij de Lidl hadden ze weer alles omgegooid en als je dan ook geen personeel kunt vinden dan voel ik me, ja, hoe voel ik me dan? Een soort van onmacht is het denk ik. Veel vind ik ook enorm onlogisch. Waarom ligt de roomboter bij de kruiden en groente? Voorheen lag de roomboter gewoon bij de zuivel. Anyway, het zal wel aan mij liggen dat ik het niet snap. Op de terugweg probeer ik altijd anders te…
Het is weer die tijd
Gister klaarde het hier even op, maar toen ik mijn ‘na het avondeten rondje’ met Bentley deed zag je het al aankomen. Ik ga in slaap vallen met misthorens, zei ik in gedachten tegen mezelf. En jawel, dikke slierten mist trokken de avond mee de polder in en zo werd het dorp langzaam omringt met dikke mist. Later, toen ik in bed lag hoorde je de misthorens her en der in de verte brullen. Ik hou daar wel van. Een soort van mysterieuze deken die over de polder ligt. Vanuit de slaapkamer is er niets meer te zien. Zelfs de achterste bomen op ons erf niet. Er zitten hier al een poosje wel honderden kauwtjes in de omgeving. Zo lang ik hier woon heb ik dit niet gezien. Ze maken uiteraard een berg lawaai, waar ik me overigens niet aan stoor. Je hoort het toch alleen als je buiten bent….
Eindelijk lees ik weer
Voor ik werkzaam werd voor de -volgens mij- beste en meest sociale politieke partij, las ik veel. Ik verslond nog net de boeken niet, maar er ging geen dag voorbij zonder te lezen. Ik las veel en van alles, overdag en in bed voor het slapen. Toen ging ik een dag naar een leden dag, werd actief, en opeens zat ik in het bestuur. Dat ging niet zomaar hoor, ik werd gekozen door andere leden nadat ik me daar verkiesbaar voor had gemaakt. Zo schopte ik het tot aan de provinciale statenverkiezingen. Afijn, iedereen kent het verhaal. En daarna, daarna las ik geen een boek meer. Voor de tegenpartij weg ging eind september riep ik ‘en nu ga ik weer lezen’ en voegde daad bij het woord. Elke dag minstens een uur. En tot op vandaag hou ik dat goed vol. Ik lees nu wel een heel ander soort boeken….
Mijn moment
Eerder deze week toen het zonnetje nog scheen, en ik na het avondeten (wat ik nu volgens sommige mensen bizar vroeg nuttig) een rondje met Bentley deed. Windstil en echt een heerlijk geniet moment. Meestal loop ik na het eten gewoon alleen met Bentley, zonder de tegenpartij. Lekker gewoon mijn gedachten, mijn stilte, mijn moment. En dan kom ik weer aan bij het witte bruggetje dat over de watergang loopt. Bijna weer thuis. En al heb ik deze plek al zo vaak gezien, elke keer is het er weer anders, en telkens weer mooi. Maar als het dan zo lekker is om buiten te zijn en er nog weinig verkeer is van thuiskomers, dan geniet ik echt van het uitzicht.