Over zonsondergangen en wat we liever niet zien Het is een waarheid die zich moeilijk laat ontkennen: ik ben verliefd op zonsondergangen. In het verleden legde ik er talloze vast met mijn camera, vaak ergens in de polder – vanaf de Grindweg of de Trenteweg – maar eigenlijk hoef ik daar helemaal niet ver voor te reizen. Vanaf het achterste stukje van onze tuin – of erf, zoals ik het liever noem – heb je een prachtig zicht op het dagelijkse afscheid van de zon. En terwijl ik dan sta of zit, tussen stilte en avondlicht, maak ik foto’s. Niet eens per se om iets vast te leggen, maar om het moment iets langer bij me te houden. Ik noem het ‘mooie’ zonsondergangen, maar misschien bestaat er zoiets als een lelijke versie niet eens. Of toch wel? Soms zakt de zon weg achter een sluier die niet van wolken is,…
Voor wie altijd blijft liggen waar ik ben
Gisteren, onderweg naar mijn beste vriend, kroop een oude gedachte opnieuw mijn hoofd binnen — zacht, maar beslist. Het was tijd voor een nieuwe mand voor Bentley. Niet omdat de oude niet meer goed is, maar omdat hij het verdient. Zijn loyaliteit, zijn stille aanwezigheid, zijn jarenlange gezelschap: dat vraagt om iets terug. Dus nam ik een kleine omweg en reed langs de Hubo, waar ze een verrassend ruim aanbod hebben aan honden- en kattenmanden. De keuze was snel gemaakt. Een zachte, comfortabele mand met brede randen — uitnodigend om in weg te zinken, precies zoals Bentley het fijn vindt. De oude mand blijft boven staan. Daar slaapt hij zelden de hele nacht, want vroeg of laat verdwijnt hij toch weer onder de dekens. Maar die mand — elf jaar oud inmiddels — draagt sporen van tijd. Van wasbeurten en pootafdrukken, van dutjes na lange wandelingen. Niet alleen van Bentley,…
Tussen de heg en het grote verdwijnen
Gisteren schreef ik over de heg, maar ik vergat iets kleins. Of juist iets groots. In het stuk heg waar ik het over had, broeden geen mussen. Het is er voor hen – of voor welke vogel dan ook – onmogelijk een nest te bouwen. Een kale plek, als een lege belofte. De ligusterheg is een ander verhaal. Daar wél: daar gonst het, daar fladdert het, daar leeft het. Vol nestjes, vol zacht vogelgeluid, vol belofte. En ik denk weleens: als daar het hele jaar door gebroed zou worden, zou ik de heg nooit meer snoeien. Alles voor de mussen. Alles voor het leven. Ik heb een groen hart, geloof ik. Of op z’n minst een hart dat steeds groener wil worden. Ik hou van alles wat leeft – elk insect, elk vogeltje, elk klein wezen dat deel uitmaakt van het grote geheel. Niets leeft los. Alles hangt met alles…
Wat blijft als alles groeit
Vandaag begon ik met het snoeien van een van de heggen. Die achter de schuur is inmiddels uitgegroeid tot een compacte, donkergroene muur — zo dicht dat er nauwelijks nog een voet tussen te zetten is. Maar om daar te komen, moest ik eerst het stuk vóór de schuur aanpakken. Alleen al dat voorwerk kostte me flink wat tijd en aandacht. Ik kwam een klein eindje achter de schuur, tot mijn armen zeiden: nu even niet. De geur van vers groen in mijn neus, het geluid van schurend blad onder de schaar, en daarna het zachte besluit: het is mooi geweest voor vandaag. Opruimen, handen wassen, eten. Morgen is er weer een dag. Of vrijdag. Of zaterdag. De heg loopt niet weg. Wat helpt, is dat de groencontainers op vrijdag worden geleegd — ik heb er twee, groot en hongerig, dus ik kan veel kwijt in één keer. Ruimte maken…
Bezweken taal
Op de NOS-website lees ik: “Gaza zal volledig worden verwoest,” uitgesproken door Bezalel Smotrich, Israëls extreemrechtse minister van Financiën, tijdens een persconferentie over Joodse nederzettingen. Soms lijkt taal zelf te bezwijken onder het gewicht van zulke uitspraken. Alsof de woorden, in hun hardheid, vergeten dat het leven is waar ze over spreken. Mensenlevens. Kinderen, vaders, moeders — met namen, dromen, stemmen. In mijn hart leeft een stille hoop dat ooit, wanneer de geschiedenis zijn lange adem uitblaast, recht zal worden gedaan. Niet als wraak, maar als erkenning. Dat ook onze leiders — zij die nu zwijgen, wegkijken of meewerken — rekenschap zullen moeten afleggen. Wat zich daar afspeelt, had mijn eigen familie kunnen overkomen, toen Europa in brand stond tijdens de Tweede Wereldoorlog. Die gedachte snijdt. Want wat is een huis nog waard, als het geen beschutting meer biedt? Wat blijft er over van een bestaan, als alles wat vertrouwd…
De zachte schaduw van vertrek
Mijn alleenheerschappij over ons domein begon niet direct als een eenzame kluizenaar. Gistermiddag kwam mijn zoon langs. We wandelden langs het water, bleven wat langer staan bij de kattenogen van vorige seizoen welke tussen de kantkeien omhooggroeien en zachtjes ruiste in de wind, en sloten de dag af met een gezamenlijke maaltijd. Een rustige landing dus, in het tijdelijk alleen zijn. Natuurlijk had ik het ook goed gevonden als ik de dag helemaal alleen was geweest — stilte en ik kunnen het prima met elkaar vinden. Maar een fort verdedig je toch net iets beter als er nog een paar manschappen zijn. Al is het maar voor de moraal. Om precies 10.00 uur gisterochtend vertrok de tegenpartij — zij die normaal gesproken ook dit huis bewoont, bestuurt en beademt. Rond zevenen kwam het eerste berichtje: ze zat op de boot. Twee uur later volgde een tweede: veilig aangekomen op de…
Slapen als een top 5%’er
Soms leer je iets over jezelf dat je eigenlijk al wist.Toen de neuroloog me vroeg mijn slaap te monitoren, wist ik zeker: dat zit goed. Maar blijkbaar telt eigen gevoel niet zonder data. Wat begon als een medische opdracht, werd een kleine ontdekkingstocht – over slaap, eerlijkheid en het trainen van je biologische klok. Braaf genoeg Sinds de neuroloog me vroeg om het een en ander bij te houden over mijn hoofd – letterlijk dan – ben ik dat braaf gaan doen. Niet superbraaf, eerlijk is eerlijk. Ik hou geen dagboekje bij, maar gelukkig registreert mijn smartwatch van alles: hartslag, stappen, slaap, noem maar op. Eén van de dingen waar ze specifiek naar vroeg: mijn slaap. ‘Ik slaap prima,’ zei ik.Maar dat bleek niet genoeg. “Weet je hoeveel mensen dat zeggen,” zei ze, “en vervolgens blijkt dat ze helemaal niet goed slapen?” Daar kon ik niet veel tegenin brengen, behalve…