Gisteravond en vandaag vond de Ride for the Roses weer plaats in Zeeland. Dit jaar kwam de route dwars door ons dorp, en omdat ik aan de toegangsweg woon, zag ik veel fietsers langskomen. Gisteravond was het Lady’s Night, maar opvallend druk was het niet. Vandaag was dat anders: fietsers in allerlei soorten en maten suisden voorbij. Sommigen in volle vaart, anderen rustig trappend. Alleen of in groepjes, strak in het pak of op een oude stadsfiets.
Op de website van de organisatie staat:
Kanker raakt ons allemaal. Iedereen kent wel iemand met kanker. Iedereen die je lief is, wil je lang bij je houden. Samen fietsen we tegen kanker en voor het leven. Of je nu de 25 kilometer gezellig met je kinderen fietst of jezelf uitdaagt voor 120 kilometer op een racefiets, iedereen draagt bij aan het grote doel: kankeronderzoek versnellen. Fiets mee voor een wereld met minder kanker, meer genezing en een betere kwaliteit van leven voor degenen die kanker hebben overwonnen.
Mooie woorden. En tegelijk… het raakte me. Zoals altijd riep het herinneringen op. Aan mijn moeder.
Ze was pas 37. Aanstaande dinsdag is het 44 jaar geleden dat ze overleed. Acute leukemie. Een ziekte die je genadeloos sloopt. Ze kreeg in korte tijd chemo en een beenmergtransplantatie – behandelingen die toen nog vrij nieuw waren. Maar het mocht niet baten.
Ik juich elk medisch onderzoek toe. Echt. Maar soms knaagt het. Vorige week overleed een oude kameraad aan precies dezelfde ziekte: acute leukemie. Zelfde behandelingen, 44 jaar later. Zelfde afloop. Mijn moeder stierf binnen vier maanden na de diagnose. Hij hield het bijna zes maanden vol.
Soms vraag ik me af: verwacht ik te veel van de vooruitgang? Meer dan veertig jaar aan onderzoek, en nog steeds zulke verliezen. Of zie ik alleen wat niet gelukt is, omdat het me persoonlijk raakt?
Ik weet het niet. Misschien is het een beetje van allebei.
Ik weet niet of het ooit genoeg zal zijn, maar zolang ik aan mijn moeder denk als ze voorbijfietsen, blijft het niet voor niets.
9 Comments
Noortje
June 15, 2025 at 13:56Wat was je moeder nog jong toen ze overleed. Ondanks dat het heel langzaam gaat geloof ik wel dat men een ietsje vooruitgang boekt met nieuwere medicijnen.
Sjoerd
June 15, 2025 at 07:32Het is een slopende ziekte. En alle kleine beetjes aan research moet uiteindelijk toch kunnen leiden naar een oplossing. Wellicht vind me ooit de oorzaak hoe het begint…
ZON-nebloem
June 15, 2025 at 06:29mijn ouders, grootouders, en zovelen hadden allemaal kanker, en er sterven nog veel mensen te vroeg
ik denk dat kanker iedereen het meest raakt
Een @->- voor je.
Hans
June 14, 2025 at 20:39De Ride for the Roses, dient een heel goed doel, want het is een sluipmoordenaar.
Gelukkig zijn we ervan overtuigd dat er genezing mogelijk is en samen redden we dat. Hans
@ gaat een stuk beter, nog maar een dag terug slag gehad.
rietepietz
June 14, 2025 at 19:22Er wordt wel vooruitgang geboekt maar het gaat langzaam. Mijn neef was een keer kanker vrij na een behandeling met T-cellen, maar de leukemie kwam weer terug, nu is hij een jaar schoon na een behandeling met beendermerg.
Onderzoek gaat langzaam omdat het ook allemaal veilig moet gebeuren wanneer men zover is dat het op patiënten kan uitproberen. Ik heb zelf niets met dat soort prestatie- ritten en lopen , je kunt net zo goed zonder prestatie doneren, maar ik begrijp wel dat men dan het gevoel heeft iets gedaan te hebben tegen de ziekte.
Maar helaas komt het nog steeds voor dat mensen zo jong als je moeder overlijden aan deze, of een andere vreselijke ziekte.
Lies
June 14, 2025 at 19:20Beklijvend, John…
Lie(f)s.
Suskeblogt
June 14, 2025 at 19:11Kanker is een vreselijke ziekte. Dan denk ik aan de vrouw die ik “Grote Muis” noemde. In zes maanden weg van deze wereld. Laten we hopen dat er spoedig vooruitgang komt op het behandelen van deze ziekte.
Rebbeltje
June 14, 2025 at 18:10jeetje 37 jaar dat is wel heel jong om je moeder te verliezen aan een rotziekte
Ja onderzoek is nodig en soms met mooie resultaten
mizzD
June 14, 2025 at 16:43Het gáát gewoon heel langzaam vooruit.. maar als er niks gedaan wordt aan broodnodige fondsenwerving gaat het nóg langzamer. En je oude kameraad mocht toch nog bijna twee maanden langer blijven dan je moeder 40 jaar geleden.. klein beetje vooruitgang, maar tóch wat.
Erg om je moeder zo jong te moeten verliezen.. en dan nog zó snel.