Het was gisteren zulk lekker weer dat ik, nadat ik na het avondeten terugkwam van mijn uitlaatrondje met Bentley, besloot nog een stukje te lopen. Avondeten is bij mij trouwens een ruim begrip: ik eet in de winter meestal rond vier uur.Terug thuis deed ik Xica aan de lijn en liep met haar een paar kilometer. Bentley trekt dat niet meer. Zelf kan ik op een dag nog enorm veel stappen maken, dus Xica was mijn loopmaatje. Dat ze daar geen bezwaar tegen heeft, moge duidelijk zijn. Ik kan het hier wel verklappen: vaak als ik terugkom van een rondje met Bentley, vraagt ze me in vloeiend hondentaal of ik met háár wil gaan lopen. Van een hond die ooit helemaal niets van mannen moest hebben, is ze nu volledig om met mij. Wie niet? 😛 Gisteren stond de teller op zo’n twintigduizend stappen. Heerlijk, vooral dat lange buiten zijn….
Tussen stappen en stilte
Mijn leven kan nog zo stormachtig zijn als de afgelopen maanden, ik loop elke dag mijn kilometers. Soms zijn het meerdere korte wandelingen verspreid over de dag, soms twee lange. En dan zijn er natuurlijk nog de vaste uitlaatrondes met Bentley. Een dag waarop ik te weinig beweeg, merk ik direct. De energie sijpelt langzaam weg, alsof er ergens een kraantje dichtgedraaid wordt. Sporten en lopen zijn geen bijzaak voor me, maar een vast anker in mijn leven. Tijdens die wandelingen kom ik van alles tegen. Soms boeiend, soms minder. Van wat mij raakt of blijft hangen maak ik vaak een foto. Al moet ik bekennen dat ook het ogenschijnlijk oninteressante zijn plek krijgt. Misschien juist wel dat. Zo stuitte ik op deze Pseudomerulius curtisii, daar langs de berm. Een brede berm die vorig jaar nog bestond uit bomen en struiken, totdat Rijkswaterstaat besloot dat het allemaal weg moest. Sorry…
Tussen claxons en kronen
Gisteren moest ik een tripje maken naar Middelburg. Geen halve wereldreis, maar toch, je bent er weer even zoet mee. Het doel was eenvoudig en op zichzelf geruststellend: de periodieke tandartscontrole. Wederom geen gaatjes. Een klein persoonlijk feest, zonder taart. Normaal gesproken wandel ik daarna direct door naar de mondhygiënist, maar die zat vol tot maart. Ook goed. Sommige dingen mogen wachten. De terugweg was niet het probleem. De heenweg daarentegen… dát was een ander verhaal. De rit richting Middelburg veranderde al snel in een soort levend verkeersdocumentaire, maar dan zonder voice-over die alles duidt. Soms vind ik het jammer dat niet iedereen rijdt zoals ik. Dat gevoel werd onderweg keurig bevestigd. Tot twee keer toe werd ik bijna afgesneden door dezelfde automobiliste, die het bovendien nodig vond om luid toeterend haar ongenoegen te uiten. Haar reden? Dat ik haar niet liet voorgaan waar dat niet hoefde. Blijkbaar had zij…
Onder het dekbed, dicht bij mij
Ik weet het. Bergen mensen zullen ervan walgen: een beest in bed. Of het nu een kat is of een hond. Eerlijk is eerlijk, zo dacht ik er vroeger ook over. Zelfs toen Bentley hier net was, hield ik die gedachte nog stevig vast.Een groot voordeel was toen dat Bentley alleen maar kon slapen als hij in zijn bench lag. Iedereen die hier meeleest weet wel waar hij vandaan komt. Die bench gaf hem rust, veiligheid, zijn eigen plek. Maar uiteindelijk, na lang oefenen en vooral veel geduld, sliep hij opeens zonder erin te gaan. De mand op de slaapkamer bleek precies goed. Dichtbij, maar toch op zichzelf. En hij vond het heerlijk. Zoals dat gaat, werd de band tussen hond en baas steeds sterker. En op een nacht kroop hij ineens het bed in. Meestal bij het voeteneind, netjes onder het dekbed. Maar ook een hond evolueert. Hij kijkt,…
Groen
Het was me al weken opgevallen dat deze plant op een struik begint te lijken. Ontsproten uit een stekje wat ik ergens begin vorig jaar kreeg en gelijk in de tuin plantte. Nog even, en het zit weer vol met bloemen. Ik kan bijna niet wachten. Maar de helft staat op de foto, de plant is echt geweldig gegroeid. Vandaag heel de dag het gevoel gehad dat ik het druk had, terwijl dat best meeviel. Gister wat dingen vergeten met boodschappen, dus daar moest ik vandaag nog even om. En als je hier woont en voor wat boodschappen weg moet, ben je gelijk anderhalf tot 2 uur kwijt. Nog even snel een bakje koffie gehaald bij mijn maat, en toen de tegenpartij weer gaan vervelen met mijn aanwezigheid.
Licht dat blijft hangen
Het is de laatste dagen echt heerlijk weer. Voor sommige misschien te fris of te koud maar ik vind het genieten. Het is droog, de zon schijnt en er staat niet te veel wind. In Zeeland komt het kwik zelfs boven de 10 graden. Ik weet wel dat het in het noorden kouder is, maar dat kan de pret niet drukken als ik mijn rondjes loop. Ook in de vroege avond is het lekker, en het is alweer wat langer licht ook. Na het avondeten (wat er hier vroeg in gaat trouwens) is het volop licht. Op naar het voorjaar wat mij betreft als zal dat nog even duren. Er schijnt ook nog een behoorlijke koude prik aan te komen. Vandaag reed ik heen en weer voor de grote boodschappen. Het was lekker rustig in de winkels. Wat een verschil met een paar weken terug rond kerst en oud en…
Als het ondenkbare dichterbij komt
Denken jullie er wel eens over na wat er zou gebeuren als er oorlog uitbreekt waarbij Nederland betrokken raakt? Een scenario dat misschien nog nooit zo realistisch is geweest als nu. Ik denk er wel over na. Zeker sinds ik wist dat ik opa zou worden. Daarvoor ook, maar toen veel minder serieus. De overheid kwam een poos geleden al met een boekje over wat te doen en hoe je je kunt voorbereiden. Al vraag ik me af of je je hier ooit echt op kunt voorbereiden. We hebben niet bewust geïnvesteerd in een noodpakket. Er is hier altijd genoeg eten in huis om het een tijd uit te zingen. Ik weet hoe ik aan water kan komen en kan het zelfs uit de lucht halen. We hebben powerbanks met zonnecellen en ik woon op een plek waar het relatief eenvoudig is om voedsel uit zee te halen. Intussen lijkt…