Een avond in de stad, een eerste poging tot nachtfotografie en de ontdekking dat leren kijken soms lastiger is dan leren fotograferen.
Bentley’s agenda
Mijn dagen beginnen niet met een wekker, maar met poten op de vloer. Een hond en een paar kippen houden hier de tijd bij. Ik loop slechts mee, van kwart voor tien tot kwart over drie.
Twintig jaar later, nog steeds mijn woorden
Vier dagen geleden gaf de Jetpack-app een melding: 24 dagen op rij updates geplaatst.Opmerkelijk hoe zo’n klein digitaal schouderklopje iets losmaakt. Het hadden er vandaag 28 kunnen zijn, maar woensdag nam ik een pauze. En eigenlijk voelde dat beter dan het getal. Vroeger zorgde ik er koste wat kost voor dat er altijd een bericht klaarstond. Desnoods ’s avonds laat nog, terwijl het huis al stil was en alleen het zachte tikken van het toetsenbord overbleef. Dat doe ik niet meer. Ik hoef tenslotte niet elke dag iets te plaatsen om de mensen die hier lezen tevreden te houden. Jullie redden je ook wel zonder mij voor een etmaal. Bloggen blijft een fijne hobby. Een eigen stukje wegdek op het grote internet waar je in je eigen tempo overheen kunt bewegen. Soms snel, soms wandelend, soms gewoon stilstaand kijken wat er langs komt. 20 jaar Inmiddels heb ik al twintig…
Het brood dat er nog niet was
Gisteren wilde ik eigenlijk een brood bakken. Maar het kwam er niet van.Ik eet al jaren geen brood meer uit de supermarkt of van de bakker. Zodra er meer dan drie ingrediënten in zitten, noem ik het geen brood meer. “Blijft langer vers”, staat er dan trots op de zak. Dat betekent meestal vooral dat er van alles in zit wat schimmel ontmoedigt, en mij eerlijk gezegd ook een beetje. Nee, ik had zin in bananen-havermoutbrood. Maar goed, gisteren bleef het bij een voornemen. Dus zei ik gisteravond dat ik het vandaag, vrijdag dus, wél zou doen. Daarmee legde ik mezelf vast. Natuurlijk kun je altijd nog onder zo’n uitspraak uit kruipen, maar toen mijn maat een paar huizen verderop belde, floepte het er opnieuw uit dat ik ging bakken.En ik probeer eigenlijk zelden onder mijn eigen plannen vandaan te glippen. Het weer werkte vandaag ook niet echt mee om…
41 minuten aan de lijn
Via de post kwam een oproep binnen voor het jaarlijkse cardiovasculaire onderzoek. Of ik een afspraak wilde maken bij de huisarts op de in de brief genoemde huisartsenpost. Alleen… dat bleek niet mijn huisartsenpost te zijn. Het vertrouwde telefoonnummer stond er wél op. Dus bellen. Na 41 minuten kreeg ik iemand aan de lijn. Ik stond op het punt op te hangen. Er zijn tenslotte altijd dingen die dringender lijken dan wachten op een keuzemenu dat je naam niet kent.Omdat ik mijn huisarts ook wilde spreken over een oor dat ondanks druppels bleef tegenstribbelen, belde ik voor twee zaken. Het werden er drie: voor de uitslag van het onderzoek moet ik later nog eens terugkomen. Mijn huisarts kan ik pas volgende week zien. Hij werkt momenteel alleen en bestrijkt een behoorlijk gebied. De assistente die ik sprak zat eveneens alleen, vandaar de wachttijd die zich uitstrekte als een polderweg zonder…
Wat het weer ons laat
We hebben het maar getroffen hier in Zeeland. In het noorden van het land is het weer ronduit bar en koud, terwijl het hier niet vriest. Geen sneeuw, geen ijzel. Dat scheelt meer dan je soms beseft. Hoewel het vandaag in de middag nauwelijks 4 graden werd en er een stevige, koude wind stond die het buiten behoorlijk guur deed aanvoelen, ga ik niet mopperen. Zeker niet als ik terugdenk aan gisteren, toen ik ruim een half uur heerlijk in het zonnetje heb gezeten. De dag ervoor ook, al was het toen iets korter. En ook vandaag vielen er een paar zonnestralen, al was het niet veel. Vandaag de grote boodschappen in huis gehaald. Toen ik net thuis was, kwam de buurvrouw naar buiten met de vraag of ik even kon helpen met wat pc-zaken. Dat deed ik nadat de boodschappen waren uitgepakt. Nog even bijgepraat, daarna weer naar huis…
Wat je niet ziet
Ik stond op een groepsfoto. Gebeurt wel meer.Die foto werd naar me doorgestuurd met de opmerking: “Zeg, vind je ook niet dat je er wat mager uitziet?” Ik moest even nadenken over hoe ik zou reageren. Dat nadenken moet ik sinds mijn hersenkneuzing vaker doen. Daarover zo meer. Het punt is: ik sta op die foto tussen mensen die een stuk zwaarder zijn dan ik. Dan is alles wat twintig tot dertig kilo minder weegt al snel “mager”. Terwijl ik gewoon een heel normaal postuur heb. Ik draag geen overtollig vet met me mee, en eerlijk gezegd voelt dat ook gewoon prettig.Mijn reactie bleef beperkt tot: “Leuke foto!”Ik ben verder niet ingegaan op de opmerking. Dan mijn hersenkneuzing. Op 8 september 2023 schreef ik er voor het eerst over. Veel mensen die mij kennen, behalve de mensen die echt dichtbij staan, lijken te denken dat je na een kleine twee…