Gisteravond na het naar bed gaan speelde mijn astma opeens heel erg op. Lang geen last van gehad, maar met mist en nu bijna het hele dorp op hout stookt, kon het bijna niet uitblijven natuurlijk. Naar beneden om mijn puffer. Negens te vinden. Vanmorgen vroeg dus maar de huisartspraktijk gebeld voor een herhaalrecept, maar dat ging niet door. De huisarts wilde dat ik langskwam zodat hij kon zien of het niet iets anders was. Op zich prima en goed, maar dat kost wel extra tijd al dat heen en weer rijden enzo. De PC die ik gebouwd heb voor mijn wederhelft is op de valreep af. De SSD was gister binnen, dus kon daar nog mooi mee aan de slag. Zo heeft ze straks gewoon haar eigen computer om mee te werken. En zo komt er ook aan deze dag weer een eind. Morgen vertrekken ze om 9 uur…

Vanaf vrijdagavond ben ik niet meer alleen, en dat terwijl ik al helemaal begon al te wennen aan mijn alleenheerschappij. Het is echter maar voor een korte periode. Haar vader komt mee, en die moet ook weer terug naar Denemarken natuurlijk. Die 2 maanden zijn eerlijk is eerlijk voorbijgevlogen. De eerste weken had ik er wel last van hoor, geen aanspraak van gezicht tot gezicht maar slechts via beeldbellen en zo, maar ook dat went na een tijdje. Halleluja voor dat beeldbellen trouwens. Zoveel leuker en beter dan traditioneel bellen. Je ziet dan gelijk elkaars gemoedstoestand en zo. Maar goed, samen kerst en oud en nieuw is leuker dan kerst en oud en nieuw via een verbinding. Vanaf vandaag gaat er nog meer veranderen. Morgen duurt de dag alweer langer dan vandaag. Eerst de winter nog even door, maar de lente ligt dichter voor ons dan achter ons. Op de…