Je leert een oude hond geen nieuwe mensen

(En oudere mensen iets nieuws leren? Veel succes!)

Hoe leg je aan anderen uit dat je hond – die over twee maanden dertien wordt – volledig is afgestemd op jou, je gewoontes en jullie gezamenlijke leven? Dat hij zijn eigen hondenbestaan leidt, en dat daarbinnen geen ruimte meer is om hem ‘iets bij te brengen’ ten bate van andere mensen?

Gewoon uitleggen, zou je denken. Zeggen dat het niet gaat lukken. Dat ze die gedachte het beste kunnen laten varen. Want er zijn maar weinig ‘oude honden’ die je nog kunstjes kunt leren. En Bentley is daar geen uitzondering op.

Dus ik leg het uit. Simpel. Werkt niet. Gaat niet lukken. En ik wil het ook niet. Mijn hond is blij zoals hij is. En eerlijk: het is ontzettend moeilijk om een oudere hond ineens iets nieuws aan te leren. Je moet dat eigenlijk niet eens willen. Het levert vooral frustratie op – bij hond én baas. Ik ga het in elk geval niet doen met Bentley.

Maar denken dat het daarmee dan ook begrepen is… is een illusie. Dus probeer ik het nog een keer. Zo relaxed mogelijk.

Het werkt niet.

Langzaam maar zeker trek ik mijn haren uit mijn hoofd van frustratie. En als ik dan laat vallen: “Ik krijg jullie al nauwelijks iets uitgelegd, wat verwachten jullie dan van míjn hond?” – dan ben ik ineens degene die ‘zijn eigen hond niet begrijpt’. Oké. Jammer dan. Maar het is wel mijn hond.

En nee, je kunt hem niet de hele dag meesleuren en vervolgens verwachten dat hij zich rustig ergens in een hoekje neerlegt als jij daar behoefte aan hebt. Het is een Jack Russell.

Ik zou er nog veel langer over kunnen doorschrijven. Maar het verandert niets aan het verhaal. Sowieso snappen mensen die nooit een hond hebben gehad minder van honden, denk ik.

Afbeelding gemaakt in ChatGPT