Hallo!

Het besef van tijd veranderd met het klimmen van de leeftijd. En dat, terwijl tijd eigenlijk helemaal niet bestaat. Hoewel we tijd ervaren als een vloeiende stroom van momenten, lijkt het erop dat tijd op fundamenteel niveau niet echt bestaat als een afzonderlijke, absolute realiteit. Het zou kunnen dat tijd slechts een menselijke interpretatie is van veranderingen in de ruimtetijd, een meetkundige dimensie zonder intrinsieke “stroom,” of zelfs een emergent effect dat voortkomt uit diepere, tijdloze natuurwetten.

Met andere woorden: tijd is misschien niet meer dan een handig concept waarmee we orde scheppen in de werkelijkheid—maar de werkelijkheid zelf zou wel eens volledig tijdloos kunnen zijn.

Zo heb ik de bijna 3 maanden afwezigheid op mijn blog niet als bijzonder lang ervaren. Ik nam eigenlijk een weekje rust na zware hoofdpijn waar ik nogal moe van was geworden. Daarna ging ik door mijn rug (waar ik lang last van had), kreeg ik griep en had een crash van mijn harde schijf. Alles oplosbaar met voldoende tijd. Tijd die er feitelijk niet is, want de tijd wanneer je ergens aan begint, is weg tijdens het beter worden of het herstellen van een technisch probleem.

Het is dat ik mailtjes en zo kreeg van andere bloggers die wilde weten wat er aan de hand was. Ik moest me alleen nog even ‘de blogger’ in me aanzetten om weer te beginnen.
Met Bentley gaat ook alles goed. Wel 3 maanden ouder en nu las ik vanmorgen dat 1 mensen dag, een week is voor een hond.