Een lange rit door de Bevelanden

Omdat het gisteren niet koud en niet warm zou worden, met een matige wind, besloot ik de fiets weer eens van stal te halen voor een lange tocht. Het werd mijn tweede lange rit van dit jaar. Rugzak gepakt, voldoende drinken mee, en gaan. Niet met het verstand op nul, maar ook zeker niet op honderd. Gewoon genieten van de provincie waar ik woon, zonder al te veel nadenken. Dat doe ik tenslotte al vaak genoeg.

Tijdens mijn vorige tocht bleef ik nog binnen de grenzen van de Zak van Zuid-Beveland, maar deze keer ging ik daar bewust overheen. De Bevelanden zijn tenslotte méér dan alleen de Zak.

Even twijfelde ik nog of ik oortjes zou meenemen, om onderweg naar muziek of een luisterboek te luisteren. Maar zoals meestal besloot ik het niet te doen. Iets over mijn oren zetten waar geluid uitkomt voelt onnatuurlijk op de fiets. Ik wil het verkeer om me heen kunnen blijven horen — gewoon, voor de veiligheid en het contact met mijn omgeving.

Ik vertrok om 12.45 uur en kwam om 18.32 uur weer thuis. Genoeg kilometers, genoeg wind, genoeg ruimte in het hoofd.

Wat zo’n dag me weer liet ervaren, is hoe beweging soms meer antwoorden geeft dan stilstand. Alsof het landschap niet alleen aan je voorbijtrekt, maar ook iets van binnen in beweging zet. Geen grote inzichten misschien, maar wel een zacht soort weten: dat het goed is om af en toe los te laten, mee te deinen met de wind, en jezelf onderweg een beetje kwijt — of juist terug — te raken.

In beweging komen is soms de beste manier om tot stilstand te komen in jezelf.