Een goed einde

De buurvrouw die onlangs overleed had een hond. De mantelzorggroep had samen met haar en een maatschappelijk werkster gesproken over wat er met de hond moest gebeuren.
In eerste instantie dacht iedereen dat de buurvrouw nog thuis zou komen -zij zelf ook trouwens- en daarom zorgde wij voor de hond. Het was een pittige opgave. De hond wilde niet ergens anders naar binnen, dus spendeerde we heel wat tijd in het huis en de tuin van de buurvrouw.

Ook trainde we met de 8-jarige hond om in een auto te stappen, want ook dat wilde ze per se niet. Dat lukte ons uiteindelijk wel. Veel geduld, en veel oefenen.
Met de buurvrouw ging het slechter en zeker ik drong al een paar keer aan bij de mantelzorggroep dat er een oplossing moest komen. Daar werd weinig mee gedaan en er werd niet geanticipeerd.

Uiteindelijk hebben wij met z’n tweeën aangedrongen om een ander huis te zoeken. Dat was goed en iedereen ging er mee akkoord. Zeker haar vrouwtje. Maar, de hond was nog steeds thuis. Moederziel alleen.
Het is dierenmishandeling vind ik en ik stak dat niet onder stoelen en banken. Maar niemand wilde haar in huis nemen. Wij wel, maar klein huis, en al 2 honden, en de hond is groot, erg groot. En wil nergens naar binnen. Ondertussen via een Europese organisatie een nieuw bazinnetje gevonden, kennis meegemaakt, ook met de hond erbij. Er was een klik. Nu nog de adoptie regelen.

Maar ja, de buurvrouw overleed, en de curator ging alles afsluiten. En die wilde de hond het asiel in of erger, want ze wilde nergens naar binnen. Nu kan ik heel erg triomfantelijk vertellen dat wij daar een stok voor gestoken hebben en dat ze bij ons dus wel naar binnen kwam. Met geduld, dat wel. Nu hebben we haar 3 dagen hier, veel getraind, en zaterdag gaat ze naar haar nieuwe bazin. We brengen haar, en dan is ook dit verhaal tot een goed einde gekomen.