Als je goed naar sommige bloemen kijkt is het net of de kleur er op geschilderd is. Prachtig. Ik heb erg lang helemaal niets om bloemen gegeven. Dat was het gevolg van de veel te vroege dood van mijn moeder.
37 jaar jong was ze, en mijn zusters en ik, waren 12, 18, en ik 15 jaar jong. Al die bloemen in het crematorium. Ik haatte het. Ik haatte al die bloemen.
Ik haatte mijn vader omdat hij mijn moeder liet cremeren terwijl ze begraven wilde worden. Ik haatte hem omdat hij het allemaal zo snel regelde en er voor ons kinderen geen tijd was afscheid van haar te nemen.
Binnen een week of twee waren al haar spullen uit huis. Wat zijn reden ook geweest mag zijn, ik had een vreselijke hekel aan hem gekregen. Hij zorgde tevens erg slecht voor het samenhouden van het gezin. Uiteindelijk bleven alleen mijn zus(je) en ik contact houden. Gelukkig.
Ik haat mijn vader al lang niet meer. Dat gevoel verdween toen ik op mijn 17de het huis uit ging. Haat vreet je van binnen op, en ik hield en hou te veel van mezelf om dat toe te laten.
Contact is er echter niet veel meer met hem. Ik schreef daar al vaker over. Ik heb daar ook vrede mee. Heel veel vrede. En inmiddels hou ik van bloemen. De geur. De kleur. De schoonheid van de natuur.
klikken = groot
26 Comments
marjan
April 27, 2012 at 21:00Mooie log. Knap dat je niet in pijn en rancune bent blijven hangen, John.
Rietepietz
April 27, 2012 at 13:22Rouwverwerken blijft een moeilijk onderwerp ,z?ker als de overledenen nog zo is als je moeder was ! Het verdriet van je vader moet op dat moment groot geweest zijn en misschien heeft hij wel gedacht het voor jullie makkelijker te maken door zo radicaal te ruimen want niemand wil z’n kinderen expres extra verdriet bezorgen .
Wel heel treurig als een kind daardoor de bloemen als een onprettige ervaring in z’n geheugen gegrift krijgt .
Het is goed om te horen dat je ondertussen zowel de bloemen als je vader weer een plaats of plaatsje in je leven hebt kunnen geven geven !
inge
April 26, 2012 at 20:15wat jammer dat dat destijds allemaal zo gegaan is. veel verdriet. en dat je daarom en hekel kreeg aan bloemen ook..
ik gaf er niks om tot ik moeder werd, nu is de schoonheid van de natuur ineens zoveel duidelijker voor me. ^^
Laurent
April 25, 2012 at 09:35Tjonge, dat is nogal iets om zo jong mee te moeten maken, en dan ook nog op zo’n ongelukkige wijze verlopen. Dat draag je wel je hele leven mee, maar jij lijkt er wel bovenop gekomen te zijn.
Marlou
April 25, 2012 at 07:40Hai Redstar,
wat een mooi en ontroerend stukje.
Vanuit je hart geschreven.
Heel openhartig.
Ik kan me voorstellen, dat je je nu vrij voelt.
En dat je nu weer van bloemen houdt… dat is een gelukkie!
Ik heb ze ook graag, maar dan buiten…
groet van Marlou
.
Billy
April 25, 2012 at 05:11je vader leek me niet echt een liefdevol man, John
Gelukkig is het goed gekomen met die bloemen. Ik hou vooral van bloemen die lekker ruiken!
lin
April 24, 2012 at 22:46heftige dingen in ons leven kunnen flink inpact hebben, zelfs nog na vele jaren. Geniet maar fijn van de bloemen, hun kleuren, vormen enzovoorts. Daar kan ik me ook erg in vinden. mooie avond
oma
April 24, 2012 at 22:39Ha John,
Een oprecht stukje wat je schrijft, koester je zus maar.
We erg om je moeder zo jong te verliezen, dan zou je haar wens toch respecteren.
Maar ik sta daar te ver vanaf, gelukkig kun je weer genieten van wat je lief is. oma
ot, morgen is de trap klaar, als doe het zelver doe je wat, de tegels kleven nog wel goed, heb in de hoekjes wel kleine spijkertjes geslagen als voorzorg..
Albert y Mara fotolog
April 24, 2012 at 22:05Hola John, Dit is voor jou een behoorlijke heftige ervaring geweest in je jeugd. Je moeder op zo’n jonge leeftijd verliezen, verschrikkelijk en ook geen plek meer hebben om naar toe te kunnen gaan om haar te gedenken. Een wel rare move van je vader toen.
Gelukkig heb je afstand genomen en kan je weer van bloemen houden.
OT: Wij kunnen weer lachen want zoonlief is weer thuis.
Un saludo cordial de
Albert
linda kwakernaat
April 24, 2012 at 21:44stapel ben ik op bloemen
en probeer je reaktie voor te stellen
(gelukkig lukt me dat niet)
wel fijn dat je er inmiddels wel weer van kan genieten.
ria
April 24, 2012 at 19:22Kinderen willen het altijd anders doen dan hun ouders, maar uiteindelijk doen we vaak alles hetzelfde. Het is allemaal niet zo makkelijk als het lijkt.
Bloemen kunnen me heel gelukkig maken, daar waar ze groeien en vooral niet in een vaasje.
Di Mario
April 24, 2012 at 18:32Dat ??n zo’n ding je leven kan be?nvloeden he. Maar goed dat je al zo snel erachter bent gekomen dat wrok alleen jezelf stuk maakt.
Love As always
Di Mario
Suske
April 24, 2012 at 18:07goed dat je die haat je niet hebt laten verbranden.
veel mensen leven verder met haatgevoelens en echte levensvreugde vinden ze nooit meer.
renesmurf
April 24, 2012 at 17:35Ik hou wel van bloemen, maar gewoon buiten in de natuur.
Ze doodmaken omdat het zo leuk staat gaat er bij dan niet zo in.
Bij jou is het allemaal erg heftig geweest.
Haat is nooit goed, en nu zie je de dingen vast anders, hoewel je daarmee nog geen begrip hoeft te hebben.
Terrebel
April 24, 2012 at 17:19Een traumatische gebeurtenis kan enorm veel invloed hebben op de rest van je leven. Stel dat er indertijd over het overlijden van je moeder was geblogt en je daardoor een hekel aan bloggen had ontwikkeld? Dan waren ons dit soort mooie plaatjes onthouden geweest. Ik bedoel maar…
Marjolijn
April 24, 2012 at 16:49Fijn dat jij bloemen ook weer mooi vindt.
ik zou niet zonder kunnen.
ollie
April 24, 2012 at 16:28Op zijn sterfbed zaten er twee wereldvreemde mensen naar elkaar te kijken ! We hebben het nooit uitgepraat en ook haat ik hem niet meer enkel de nare herinneringen blijven over. Maar bloemen zijn een geschenk van de natuur !
Wil/Zizy
April 24, 2012 at 15:31Wat ben ik blij dat je weer van bloemen bent gaan houden…. anders had ik nu niet van doe mooie foto kunnen genieten.. Prachtig.
Haat is iets vreselijks..ik vond het een nare ervaring toen ik iemand ging haten…Gelukkig .is het mij daarna niet meer overkomen.. ja een hekel kan ik wel aan iemand krijgen.. maar die probeer ik dan uit de weg te gaan.
knuf ..
Wil/Zizy
klaproos
April 24, 2012 at 13:31da’s goed redstar,
for whatever reaosons, hij had ze, en jij had ze en loslaten is een knappe art.
bloemen, ze vertolken net als muziek z?veel gevoel,
xxx
[F]rankie.XL
April 24, 2012 at 12:31Zoals je uiteindelijk weer van bloemen bent gaan houden, zo bestaat ook altijd de kans dat je ooit weer van je vader gaat houden… je weet het tenslotte maar nooit, weet ik uit ervaring. Heb namelijk sinds een kleine 2 jaar weer contact met mijn vader… dit omdat we (per toeval) beiden naast elkaar op de hartafdeling van het ziekenhuis terecht kwamen. Het kan raar lopen in een mensenleven.
zuster_klivia
April 24, 2012 at 12:02Zo zie je maar dat alles slijt in the end. Gelukkig maar. Negativiteit vreet aan je, ik weer er alles van.
Zelf geen contact meer met mijn vader, al een jaar of 6 nu. Ik vind het prima. Met mijn moeder heb ik nu een maand radiostille. Onze relatie gaat ook erg moeizaam. We begrijpen elkaar niet en dat is jammer. Maar niks aan te doen. Ik heb me er bij neergelegd.
Paul
April 24, 2012 at 11:57Hoewel het voor sommige mensen ondenkbaar lijkt dat kinderen geen contact meer hebben met hun ouders, gebeurt dat veel vaker dan men zou denken. Wij proberen de verstandshouding met onze kinderen zo goed mogelijk te houden, en dat lukt tot nu toe aardig. Zelf wild eik het per se anders doen dan mijn ouders, en dat gaat me ook redelijk af.
Selma
April 24, 2012 at 11:37Fijn dat je de bloemen, het genieten ervan, terug hebt.
Ik herken heel veel in je verhaal:
mijn moeder stierf toen ik 11 was, en mijn vader…
die zat binnen twee maanden al op de bank met een ander te vozen.
Heeft nooit meer een woord over onze moeder gesproken.
Maar haten, dat is gelukkig (ook) helemaal en allang voorbij.
Al merk ik nog steeds dat zijn gedrag van blijvende invloed is geweest op leven.
ZON-nebloem
April 24, 2012 at 11:29oef, gelukkig maar. Zo’n tijdelijke reacties komt natuurlijk voort door de situatie waar je inzat, dan zou je dat ook bij mensen hebben, maar als je hart vergeeft, dan ben je een goed mens.
En soms moet je het gewoon ook tijd geven
Sjoerd
April 24, 2012 at 11:11Vaders en moeders zijn nooit volmaakt, hoe graag ze het ook zouden willen. Ik heb ook helemaal geen contact meer met mijn moeder, ook om een voor mij gegronde reden. Bloemen zijn voor mij onmisbaar in mijn leven. Ze maken er deel van uit.
wllm kalb
April 24, 2012 at 10:56Gelukkig maar, want die bloemen konden er natuurlijk niets aan doen. Ik geniet er van, van de pinksterbloemen die nu zo vrolijk in de regen staan tot de gekweekte, vlammende tulpen.