Zondag

Vandaag zou ik samen met een kennis de schutting van mijn bejaarde overbuurvrouw repareren en verstevigen. We hadden om 13.00 uur afgesproken, het is een paar uurtjes werk, en de kennis kon alleen vandaag vanwege zijn werk. Om 11.00 uur stond de buurvrouw aan de deur. De kennis had haar gebeld dat het moeilijk werd om vanmiddag te komen helpen. Voor mij uiteraard erg belangrijk omdat ik vanwege mijn pols en hand bepaalde werkzaamheden gewoon niet doe. De kennis had zich al vaker onbetrouwbaar opgesteld, dus vandaag was de allerlaatste keer dat er een beroep op hem gedaan werd. Zelf had hij mij ook om hulp gevraagd, voor komende week maar ik heb deze op de lange baan geschoven.

En zo zijn er meer mensen die ik uit mijn lijst geschrapt heb waar ik hulp aan verleen. Zo zou ik gister 8 Pc’s nakijken bij iemand die woensdag langs zou komen voor een offerte voor meer zonnepanelen. Hij zou aan het eind van de middag, begin van de avond komen, maar pas nadat ik zelf aan de bel trok liet hij weten het helemaal vergeten te zijn. Tja, ik ben erg graag behulpzaam, maar ik heb grenzen.

De schutting is in ieder geval zover als mogelijk gerepareerd en verstevigd. Die overleefd komende stormen wel, en zeker de bejaarde buurvrouw.

Na gedane arbeid is het altijd lekker om even te ontspannen in de polder en dat deed ik dan ook. Dat even is lang genoeg om vanavond weer goed te slapen, al heb ik daar toch nooit moeite mee. Ik ga liggen en ik slaap. Op de foto de Arendhoeksweg richting de zeedijk. De mooiste dijk van Zeeland.