Het was alweer even geleden, maar het handige van een blog is dat je kunt terugzoeken wanneer iets voor het laatst gebeurde. Als je over bijna alles schrijft, wordt je eigen archief soms een verrassend goed geheugen. Zo ontdekte ik dat ik voor het laatst ziek was in 2020.
Gisteren was het weer eens raak.
Maandagmiddag was ik bij een kameraad op bezoek geweest. Toen ik thuiskwam voelde ik me een beetje misselijk.
“Ik ben een beetje misselijk,” zei ik nog.
Dat weerhield me er natuurlijk niet van om de maaltijd die voor me stond met het enthousiasme van een hongerig paard naar binnen te werken. Toch voelde ik dat er iets niet klopte. Veel eerder dan normaal ging ik naar boven. Ik voelde me beroerd, zo’n algehele malaise die je lichaam lijkt over te nemen.
Ik lag nog geen tien minuten in bed toen het begon.
In totaal moest ik zeven keer flink overgeven. Het blijft bijzonder hoeveel er blijkbaar in een mens past. En zoals dat vaak gaat, bleef het niet alleen bij braken.
Ik ben behoorlijk gevoelig voor voedsel dat niet helemaal in orde is. Bij mijn kameraad had ik twee aardbeien gegeten. De tweede smaakte al wat vreemd, waardoor ik het daarbij liet. Mijn vermoeden ging al snel uit naar die aardbeien. Later vertelde hij dat er inderdaad een paar beschimmelde exemplaren tussen hadden gezeten. Die had hij weggegooid en de rest afgespoeld. Of dat met honderd procent zekerheid de oorzaak was, weet ik natuurlijk niet, maar voor mij ligt die conclusie wel voor de hand.
Voor veel mensen zal dat waarschijnlijk geen probleem zijn. Mijn lichaam denkt daar duidelijk anders over.
Het is ook een van de redenen waarom ik zelden ergens anders eet. Niet uit wantrouwen, maar omdat ik inmiddels weet hoe gevoelig ik hiervoor ben. Soms leer je je eigen lichaam kennen door ervaringen die je liever had overgeslagen.
Vanmorgen voelde ik me nog behoorlijk gammel. Na twee kommen bouillon knapte ik gelukkig weer wat op. Op het moment dat ik dit schrijf ben ik er nog niet helemaal, maar het ergste lijkt achter de rug.
Het blijft bijzonder hoe snel je gezondheid vanzelfsprekend lijkt, totdat je lichaam ineens besluit om even alle aandacht op te eisen. Pas als het weer langzaam opknapt, merk je hoeveel rust er eigenlijk schuilt in iets wat normaal zo vanzelfsprekend voelt.
16 Comments
Liesbethblogt
July 9, 2026 at 20:55Dat is flink overgeven voor een beschimmelde aardbei, zou er ook wel drie keer over nadenken voor ik ergens anders eet als het zo erg is. Vervelend voor je joh.
Henry Blankvoort
July 9, 2026 at 10:48Ja heftig .. Zo ineens , out the blue .. Gelukkig weer snel opgeknapt, al was het een onrustig
nachtje!
Tine de Jong
July 9, 2026 at 07:00Moet ook altijd opletten met voedsel als ik elders eens eet. Daarom eet ik ook meestal thuis want is verrek lastig als ik steeds moet vragen wat er zoal inzit. Ook met fruit uit winkel kijk ik altijd goed na. Mijn darmstelsel is heel gevoelig. Met de warmte is het extra opletten voor mij.En dat is bij jou dus ook zo. Beterschap wens erbij voor jou.
rietepietz
July 8, 2026 at 14:03Oeps, dat is héél vervelend! Er gaan ook wel wat virusjes rond maar die zijn meestal minder snel onder op hun retour. Maar even de maag rust gunnen en niet te veel eten. Bouillon is prima. Beterschap.
Noortje
July 8, 2026 at 10:15Dat was niet zo prettig. Maar gelukkig lijkt het dat het weer de goede kant op ging. Ik gebruik mijn blog ook als een soort naslagwerk. Hoewel ik alleen maar over mijn uitjes en Figo.
Marlou
July 8, 2026 at 08:42Ha John, wat een narigheid!
Ik weet hoe je je dan kunt voelen, maar ik heb het gelukkig heel weinig!!
beterschap!
Sjoerd
July 8, 2026 at 07:17Het lijkt inderdaad op een voedselvergiftiging. Daar wordt een mens niet vrolijk van. Gelukkig is dat vaak van relatief korte duur. Sterkte ermee.
Yova
July 8, 2026 at 07:11Goede morgen John, meestal komt uit het niets zomaar iets met je overkomen. Dit heb je natuurlijk liever niet. Je gezondheid werd weer op de proef gesteld. Maar gelukkig gaat het nu weer beter met je. Maar dit is altijd weer even schrikken, vooral tijdens de nacht uren. Misselijk en spugen is heel vervelend iets. En dan ga je vaak aan je zelf vragen… of je dit wel eens eerder heb gehad? Gelukkig wordt het ook niet zo heet meer zoals we eerder hadden gehad. Het wordt lekker warm weertje voorspeld. Maar hittegolf wordt het zeker niet meer. Heb je trouwens alweer een ander huisdokter? Voor vandaag wensen we je mooie dag toe. Het is heer opnieuw bewolkt.
ZON-nebloem
July 8, 2026 at 05:51ja, je lichaam moet je kennen, als ik ga eten neem ik nooit wat met room, en dat zit in zoveel sausjes, ….
ik hoop dat het wat van je af is, dat je je beter voelt
Een @->- voor je.
hemelsgroen
July 8, 2026 at 05:14Ai… niet fijn. Wat een opluchting als je niet meer misselijk bent he
Linda
July 7, 2026 at 22:20I really hope you are feeling better very soon! Our health, both mental and physical, is so important.
logbankje
July 7, 2026 at 20:57De blog is inderdaad een prima agenda om in terug te bladeren.
Zacht fruit is heerlijk maar ook heel gevoelig voor ziektes en schimmels.
Als je het in huis hebt, moet je het zo snel mogelijk consumeren.
Hoop dat je weer snel de oude bent, jij kent je lichaam het beste. Hans
Rebbeltje
July 7, 2026 at 20:39Altijd lastig als je lijf zegt stop en niet verder…even goed aansterken en je kan er weer tegenaan.
Lies
July 7, 2026 at 19:23‘k Durf wél buitenhuis te eten, John. Gezonder is ‘t natuurlijk thuis.
Oehhh…, aardbeien, met schimmel…, én de spanning van de laatste tijd…
‘k Hoop dat je gauw weer helemaal hersteld bent.
Lie(f)s.
mizzD
July 7, 2026 at 19:16Ben ook zo gevoelig voor dat soort dingen.. terwijl vriendlief dan nergens last van heeft, lig ik dan misselijk wakker. Want overgeven, daar is híj dan weer beter in.. ik kan dat nooit zo makkelijk, terwijl je het dan meestal snel weer kwijt bent, letterlijk en figuurlijk. 🙂
Enfin.. bijna weer boven Jan dus.. beterschap nog.
Suskeblogt
July 7, 2026 at 17:13Als men gezond is denkt men niet aan de mogelijkheden om ziek te worden.
Gelukkig voor jou is het ergste achter de rug. Nu weer opknappen.