Home » Woensdag in ruststand

Woensdag in ruststand

Op woensdag doe ik zo min mogelijk. Nou ja, niets doen is misschien wat overdreven, maar het is wel de enige dag van de week dat ik niet sport. Rust is immers net zo belangrijk voor het lichaam. Meestal begin ik mijn woensdag met een uurtje wandelen. Koptelefoon op, muziek erbij, en mijn gedachten de vrije loop laten—niet helemaal op nul, maar wel lekker wegdromen over van alles en nog wat. Een soort herhaling van mijn dagelijkse avondwandeling, alleen deze keer zonder mijn trouwe viervoeter.

Soms ga ik langs bij een vriend, soms blijf ik gewoon thuis. Vandaag is zo’n thuisdag. Er is altijd wel iets te doen in de tuin, dus ik knap daar wat op. Wanneer ik wakker word, bepaal ik in alle rust wat ik wil gaan doen, zonder de haast om direct uit bed te springen. Sinds de neuroloog me adviseerde om de ochtend kalm te beginnen, voelt het alsof er een nieuwe wereld is opengegaan. De tegenpartij heeft ook zo haar eigen bezigheden over de dag.

Al die jaren van werkgerelateerde stress—wat had ik dat kunnen missen. Nu geniet ik van het landschap om me heen, waar de kauwtjes en ganzen de velden bevolken alsof ze er altijd al thuishoorden.

Ik schrijf niet om iets vast te leggen, maar om beter te zien wat er al was. Vaak zit betekenis in kleine momenten die je pas opmerkt wanneer je vertraagt. Dit is geen plek van conclusies, maar van kijken, twijfelen en soms begrijpen. Wat betekent het om mens te zijn, en wat mogen we onderweg niet kwijtraken?

18 Comments