Bentley, een hert in het gaas en onverwachte fazanten

Vanmorgen was het er weer zo’n ochtend voor: gewoon naar buiten en lopen.
Met Bentley eerst. Later nog even alleen.
En onderweg lagen er weer een paar kleine verhalen langs de weg.🌿

Tijdens de wandeling met Bentley kwamen we zijn favoriete hondje tegen: een ruwharige Jack Russell. Alleen had Bentley het niet meteen door. Zulke momenten maken wel duidelijk dat zijn staar erger is geworden.

Thuis, binnen en in de tuin merk je daar gelukkig weinig van. Hij kent zijn pad en wij verzetten nooit iets aan meubels of andere vaste dingen. Alles staat waar het altijd staat.

De trap op gaat hij nog wel, maar alleen tot aan de bocht. Naar beneden moet ik hem inmiddels al een poosje dragen.
Verder is hij nog tiptop in conditie. Maar aan die ogen valt helaas weinig te doen. 🐾

Onderweg zag ik een buurman, hier om de hoek in het buitengebied. Hij was flexibel gaas aan het weghalen. Een tijd geleden had er een hert in vastgezeten. Gras en ander groeisel waren er inmiddels ook helemaal doorheen gegroeid en verstrengeld geraakt. Maaien werd daardoor steeds lastiger.

Dat soort kleine verhalen liggen hier soms gewoon langs de weg.

Wij hebben ondertussen ook weer onze eigen bezoekers.
Of eigenlijk: bezoekers van de kippen.

Mannetjesfazanten.

Een paar weken geleden begon het. Ik liep ’s morgens met voer naar achteren, naar de ren, toen er plots twee fazanten uit de coniferen opvlogen. Ze hadden daar blijkbaar overnacht. Ik schrok net zo hard als zij. Je verwacht het gewoon niet zo vroeg op de ochtend.

Inmiddels zijn de fazanten een beetje aan me gewend geraakt.
Ze kijken hooguit nog even op.

Alsof ze willen zeggen:
“O ja, daar heb je hem weer. De man met het voer.” 🐓

En ik?
Ik loop gewoon door naar de ren, met een bak voer in mijn hand en een klein ochtendverhaal rijker.