Vijfenveertig jaar later en toch dichtbij

Vintage fotolijst met portret naast een groene vaas op een houten tafel — *Sommige foto’s bewaren wat herinneringen niet volledig kunnen vasthouden.*

Ze zeggen weleens dat iemand voortleeft zolang er aan hem of haar wordt gedacht. Een mooie gedachte. Troostrijk ook, op een bepaalde manier.

Toch merk ik dat herinneringen niet onveranderlijk zijn. Ze vervagen, verschuiven en laten soms alleen nog contouren achter. Ik ben inmiddels vergeten hoe je was. Je stem, je manier van bewegen, de kleine eigenaardigheden die iemand tot zichzelf maken. Alleen hoe je eruitzag kan ik nog voor me halen, dankzij de paar foto’s die ik van je heb.

Vandaag is het alweer 45 jaar geleden dat je het aardse inruilde voor het hiernamaals. Slechts vier maanden nadat acute leukemie werd vastgesteld.

Hoewel het zo lang geleden is, voelt het soms alsof die gebeurtenis juist dichterbij komt. Tijd doet vreemde dingen met onze geest. Wat ver achter ons ligt, kan opeens verrassend nabij voelen.

Ik had je graag 82 zien worden dit jaar. Graag gezien hoe de jaren je hadden gevormd. Je hebt inmiddels zelfs een achterkleinkind. Een gedachte die tegelijk warm en pijnlijk aanvoelt.

Soms vraag ik me af hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als je was blijven leven. Welke gesprekken we zouden hebben gevoerd. Welke herinneringen er zouden zijn ontstaan. Het zijn gedachten die af en toe voorbijdrijven.

Toch laat ik ze meestal weer gaan.

Het mocht niet zo zijn. En hoewel het verleidelijk kan zijn om een leven te romantiseren dat nooit heeft bestaan, blijf ik liever bij de werkelijkheid. Niet omdat die werkelijkheid altijd gemakkelijker is, maar omdat zij de enige is die werkelijk van ons is.

Misschien is herinneren uiteindelijk niet het vasthouden van iemand zoals die was, maar het erkennen van de plaats die hij of zij nog altijd inneemt in ons leven. Zelfs na al die jaren.

12 Comments

Liesbethblogt
June 18, 2026 at 20:38
Veel te jong om iemand te moeten missen. Maar ze leeft voort in jou en in de volgende generaties.
Marlou
June 18, 2026 at 09:56
Ha John,
wat was jij dan nog jong en zij ook.
Ze zit in je hart…
Mooi vind ik dat.
ZON-nebloem
June 18, 2026 at 05:48
de herinnering blijft, het gemis ook, als er speciale, dagen zijn wordt er nog eens extra gedacht, ik ging er anders op bezoek…..
Je was wel jong, dat is altijd nog spijtiger
Mijn moeder was 92 toen ze stierf.
Een @->- voor je.
riavanfelius.nl
June 17, 2026 at 21:04
Zoals iemand van onze vriendenkring die laatst overleed zo mooi zei, ‘je leeft voort in je kinderen, zij zijn een deel van jou’ dat vond ik wel mooi gezegd en zo is het uiteindelijk ook.
Linda
June 17, 2026 at 20:57
This is a beautiful and heartwarming photo, John. And I appreciate your talent for writing and expressing your thoughts. Thank you so much for sharing.
Lies
June 17, 2026 at 20:47
Het boek/de foto’s met herinneringen valt/vallen wel eens meer open, John…, koester de mooie.
Knuffel,
Lie(f)s.
Noortje
June 17, 2026 at 20:30
Het valt mij op dat ik tegenwoordig steeds meer aan mijn moeder denk. Zal wel komen omdat ik op leeftijd kom.
Wel verdrietig als je je moeder al vrij vroeg moet missen dat was bij mij gelukkig niet zo.
logbankje
June 17, 2026 at 20:03
Het is een blijvende leegt, merk zelf ook vaak dat ik dingen nog wel had willen vragen.
Jong je moeder verliezen is niet niks, dan is ze nog zo belangrijk in je leven. Hans
Suskeblogt
June 17, 2026 at 18:07
Begrijpelijk dat je met zulke vragen zit. Alleen kan niemand er antwoord op geven. Herinneringen moet je inderdaad een plaats geven in je leven.
rietepietz
June 17, 2026 at 18:00
Heel mooi geschreven. Misschien waren er een paar lastige jaren geweest wanneer ze niét ziek was geworden, het los maken van de ouder/ kind band gaat niet altijd geruisloos. Maar ik weet zéker dat je moeder nú trots zou zijn op wie je geworden bent en hoe je na heel moeilijke jaren nu zélf zo’n mooie band hebt met jouw kinderen. Gezien m’n leeftijd (2 jaar ouder dan je moeder) kan ik dat wel met enige zekerheid zeggen.
Sjoerd
June 17, 2026 at 15:04
Iemand op deze wijze, en zo jong verliezen vergeet je nooit. Ik was in eerste instantie kwaad toen mijn opa veel te jong stierf, ik ben daar opgevoed. die kwaadheid was echter snel voorbij, vervangen door dankbaarheid.
Rebbeltje
June 17, 2026 at 12:55
Wat was je nog jong toen je moeder overleed en aan een ziekte waar niks tegen te doen viel.
Tragisch als een kind zo vroeg de moeder verliest.
Mijn man was 10 en dat hakte er flink in.
Te jong om echte herinneringen te hebben helaas.