Zon, wind en Zaanse mayonaise

Na mijn ontbijt, ergens tussen half één en één uur, liep ik met Bentley de hoek om, de polder in. Toch was al snel duidelijk dat het weer aan de Zeedijk ook erg lekker moest zijn.

Dus eerst even wachten tot Bentley zijn ding had gedaan, daarna weer naar huis en hup, de auto in. Ik was gister een tube Zaanse mayonaise vergeten te halen. Dat moest natuurlijk rechtgezet worden, dus eerst even langs de winkel.

“Even” is alleen weer zo’n woord dat weinig met tijd te maken heeft. Ik moet minstens twintig minuten rijden voor ik bij een winkel ben, en tegen de tijd dat we uiteindelijk aan de Zeedijk stonden, waren we ruim een uur verder.

Maar daar voelde het meteen anders.

Half bewolkt, een lekker stevige wind die warm aanvoelde, en overal dat open Zeeuwse licht dat de lucht groter maakt dan je eigenlijk kunt bevatten. Zo’n wind die niet alleen langs je heen gaat, maar ook iets in je hoofd schoonveegt.

Helaas kan Bentley echt geen kilometers meer lopen. Na een klein stukje liet hij al vrij duidelijk merken dat omdraaien een beter plan was. En eerlijk is eerlijk: hij heeft inmiddels meer recht op luisteren dan ik op doorlopen.

Dus draaiden we om.

Niet voordat we nog even tegen de glooiing van de dijk waren gaan zitten. Gewoon kijken, voelen hoe de wind langs je bloes trekt, en een paar minuten nergens naartoe hoeven. Soms is dat genoeg. Misschien zelfs meer dan genoeg. 🌤️🌾