Tegenstrijdig met Mr. Bean

Als Mr. Bean op tv kwam, was ik weg. Als ik al op de bank zat en meekeek naar de beeldbuis. Ik kijk niet zo heel graag tv. Veelal lawaaiprogramma’s, eindeloos gepraatshow, en films van 3.5 uur vanwege de reclames tussendoor. Nee, ik gooi liever even de TV aan op de slaapkamer en tune in op Netflix voor ik in slaap val. De tv gaat automatisch uit na een bepaalde tijd, dus dat ding hangt niet heel de nacht aan de muur stroom te vreten, al valt het met een LED-scherm wel mee. En ik heb panelen op het dak, dus de meeste stroom die ik gebruik, wek ik zelf op. Nou ja, de panelen doen dat werk natuurlijk.

Nee, Mr. Bean heb ik dus nooit leuk gevonden.

Afgelopen week was ik op een avond vrij moe, kroop vroeg naar boven, en dacht nog even wat te kijken voor ik in slaap viel. Voor ik Netflix aan had voor wat Rick and Morty of Family Guy, zag ik een stukje film met Rowan Atkinson. Mr. Bean in de VS of zo. Even kijken of ik het nog steeds irritante troep vind. Gek genoeg vond ik het nog erger dan voorheen maar bleef wel kijken. Ongelooflijk dat men dit dus leuk vindt en die man steenrijk is geworden met wat rare bekken, flauwe grappen, en klunzig gedoe. Wat nog ongelooflijker is, ik viel niet in slaap. Ik zag het einde van de film niet, gelukkig, maar veel te veel dan me lief is. Lol.

Ik heb er geen klachten aan over gehouden. Niet vreemd gedroomd of iets dergelijks, en werd gewoon lekker vroeg wakker zoals bijna elke dag. Maar het was behoorlijk tegenstrijdig wat ik daar deed.