Scheuren

Zo liep ik donderdagmiddag nog de grote wandelroute van Natuurmonumenten bij de Zwaakse weel. Ik kon er zelfs nog even over schrijven. In de avond echter trok ik het niet meer. Alsof mijn hoofd uit elkaar gescheurd werd. Vrijdag avond werd het pas weer beter. Gisterochtend kreeg ik daarnaast nog een aanval van hoofdpijn en kon ik voor het eerst de neusspray uitproberen die wordt voorgeschreven voor clusterhoofdpijn of migraine.
De neuroloog had me al gewaarschuwd. Het kan een beetje vreemd aanvoelen, maar je moet zeker niet in paniek raken.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Het beklemmende gevoel op de borst, de tintelingen in de linkerarm, het voelde toch echt niet goed. Ik heb de tegenpartij, en terwijl ik lag hebben we gekletst tot het gevoel weer wegtrok. De hoofdpijn was in de middag bijna compleet verdwenen en ook gisteravond voelde ik me behoorlijk toppie. De scheuren krompen weer samen. En nee, het kwam niet van het lopen. Het is gewoon hoe een hersenkneuzing werkt. Ik zal het er voorlopig gewoon mee moeten doen. Ik heb in ieder geval wel een leuk vooruitzicht maar daar later meer over.

Vandaag heb ik weer de gewone zeurende hoofdpijn die overal in mijn hoofd kan zitten. Ik weet het, het kan altijd erger. Je hele familie zal maar omkomen bij een aardbeving of meegesleurd worden in een vloedgolf van water en modder. Of je zal maar een van die 20 miljoen mensen in Sudan zijn die kampen met vreselijke honger en geen zicht op eten en hulp.