Lente in het hoofd, zorgen in het hart

Onze fruitbomen doen het weer geweldig. Er hangen letterlijk kilo’s bloesem aan de takken. Als alles goed blijft gaan, krijgen we opnieuw een overvloed aan appels, net als vorig jaar. Onbespoten appels, al zal er door luchtvervuiling vast wel iets op zitten. We wassen ze altijd zorgvuldig voordat ze de koeling in gaan.

Gisteren kwam ik de vrouw van mijn maat tegen.
“John, John, ik weet niet of je het al weet, maar je kunt de eieren van je kippen beter niet meer eten,” zei ze. “Hier zit 3,8 keer de toegestane hoeveelheid PFAS in.”
Gek genoeg, een dorp verderop bij een hobbykippenhouder: slechts 1,7 keer.
“Ik eet ze al een hele tijd niet meer,” antwoordde ik. Daarna spraken we nog even over de voorjaarsnota en wat geopolitieke verschuivingen. Zoals dat soms ineens gaat.

Ondertussen komt de dag dat Bentley onder narcose moet steeds dichterbij. En met die datum groeit de spanning bij mij. Natuurlijk probeer ik dat onder controle te houden, maar makkelijk is anders. Ik kreeg een formulier mee dat ik moet ondertekenen: een akkoord dat ik weet dat het mis kan gaan.
Tja. Lees je dan de bijsluiter, dan word je daar niet bepaald vrolijk van.
Omdat Bentley me feilloos aanvoelt, doe ik mijn best er zo min mogelijk van te laten merken. Dat morgen maar snel voorbij mag zijn.

Hieronder nog twee foto’s van de bloesem.
En op één ervan schittert zelfs een lakenvelder — al is het van een afstand, dus een beetje wazig.

En Bentley? Die krijgt straks een extra lange knuffel. Gewoon, voor de zekerheid.