The Author

John

John

#Blogger #Photography in its own particularly way #Metal lover #Design #building the body the natty way. #Android lover #Microsoft fanboy #Content Creator #Mijn hond Bentley

Verified Services

View Full Profile →

Home » De put van woorden – over dagen waarop schrijven niet wil

De put van woorden – over dagen waarop schrijven niet wil

Een sombere, semi-realistische stenen put in een mistig landschap, symbool voor schrijversblok en creatieve stilte
Soms begint het niet met schrijven, maar met staren naar de diepte.

Gisteren was zo’n dag waarop alles leek te stromen. Woorden kwamen vanzelf, zinnen vonden hun plek zonder moeite. Een creatieve uitbarsting, alsof er ergens een kraan openstond die niet meer dicht wilde.

En vandaag?

Vandaag zat ik in een put.

Niet zomaar een put.
Een diepe, zorgvuldig opgebouwde put. Bovengronds opgetrokken uit grote brokken steen, in allerlei vormen en maten. Gehakt uit hard gesteente, met een denkbeeldige houweel. Een houweel van aarde en woorden Laag voor laag gestapeld, alsof mijn eigen hoofd besloten had een vesting te bouwen tegen inspiratie.

En als het metselen nog niet genoeg was, dan moest er gegraven worden. Dieper. Steeds dieper.
Alsof ergens, ver onder de oppervlakte, nog een sprankje inspiratie lag begraven dat koste wat kost bereikt moest worden.

Maar ja, wat je opgraaft moet ook weer naar boven. Dus daar kwam een takel. Touwen moesten gevlochten worden, zorgvuldig en met geduld, zoals een touwslager dat vroeger deed. Werk dat tijd kost. Veel tijd.

En misschien is dat precies het punt.

Want terwijl je bezig bent met bouwen, graven en vlechten… gebeurt er iets.
Niet zichtbaar, niet tastbaar, maar ergens in de achtergrond begint er weer iets te verschuiven. Alsof inspiratie zich niet laat afdwingen, maar wel voorzichtig terugkomt zodra je haar de ruimte geeft.

En mocht het dan nog steeds donker blijven in die put, dan moeten er lichtbronnen komen. Kleine vlammetjes. Genoeg om weer iets te kunnen zien. Genoeg om de volgende stap te zetten.

Binnenkant van een diepe stenen put met ladder en fakkels, waar licht van boven naar binnen valt als symbool voor terugkerende inspiratie
Diep vanbinnen is het donker, maar ergens blijft het licht volhouden.

Gelukkig hoef ik geen echte put te bouwen.
Geen stenen te hakken, geen meters aarde te verplaatsen.

Soms is het al genoeg om gewoon te beginnen.
Een paar zinnen. Een klein verhaaltje.

En kijk…
blijkbaar is dat precies wat nodig was om het schrijversblok weer een stukje terug te duwen.

Ik schrijf niet om iets vast te leggen, maar om beter te zien wat er al was. Vaak zit betekenis in kleine momenten die je pas opmerkt wanneer je vertraagt. Dit is geen plek van conclusies, maar van kijken, twijfelen en soms begrijpen. Wat betekent het om mens te zijn, en wat mogen we onderweg niet kwijtraken?

12 Comments

  • ZON-nebloem

    April 3, 2026 at 05:35

    ik gebruik hulpjes, zoals mijn positief denken kalender, ik schrijf tekstjes als het me uitkomt, ik heb er een stuk 20 reserve al klaar als ik tijd en zin heb…..ik ga nooit echt persoonlijk, dus iedereen blogt zoals hij wil, zoals het uitkomt…
    Een @->- voor je.

  • Noortje

    April 2, 2026 at 22:11

    Ik blog niet zoals velen van jullie. Ik gebruik mijn blog meer als een soort naslagwerk om nogeens vakanties en uitjes na te lezen. Ook schrijf mijn lieve kater, Figo, soms een stukje over zijn belevenissen of dromen op mijn blog. Dus heel vaak maar 1 postje in de maand.

  • Lies

    April 2, 2026 at 20:08

    De ene dag is (ook hier) de andere niet, John.
    ‘k Stuur je bij deze een virtueel doosje licht, ‘t kan open als je ‘t nodig hebt…
    Lie(f)s.

  • Ria van Felius

    April 2, 2026 at 18:49

    En AI maakt er dan weer een mooi plaatje bij veronderstel ik 😀
    Ja, zo gaat dat, vandaag zit ik eerst al een uur te zoeken naar een plaatje, bloggen is zo eenvoudig nog niet 😉

  • Suskeblogt

    April 2, 2026 at 17:39

    Ik heb ook van die dagen dat de inspiratie maar niet wil komen.
    Je hebt toch een leuke blogpost weten te schrijven ondanks of dankzij die put.

  • Sjoerd

    April 2, 2026 at 17:08

    Soms is een dag zoals alle anderen toch een dag apart. Het is aders dan anders, niet hetzelfde als de dag ervoor…

  • mizzD

    April 2, 2026 at 16:57

    Och hemel.. dat was zwaar werk, die inspiratie zoeken. 😉 Eerlijk gezegd? mijn postjes werden vroeger altijd het allerlangste als ik geen inspiratie had..! 😆 Nú heb ik eigenlijk altijd wel wat te posten.. het is dat ik niet élke dag wil schrijven (ook weer om media-tegoed te sparen), maar anders zou ik dat best kunnen hoor.

  • rietepietz

    April 2, 2026 at 16:55

    Maar deze prachtige plaatjes moet de inspiratie wel een handje geholpen hebben. Ik ken het writersblock eigenlijk niet uit eigen ervaring. Wel kan ik soms moeilijk kiezen waaróver ik wil schrijven en dan helpt als ik maar gewoon begin te schrijven waarbij dan al snel blijkt wélk onderwerp de overhand krijgt.